The blinking red led

Nieuwe locatie van blog

2009-11-16T20:28:00.003+01:00

De blog is verhuist naar: http://www.lexasoft.com, reden: meer controle over de layout, wordt mijn eigen domein ook eens gebruikt en vooral om Joomla! te kunnen gebruiken en zijn mogelijkheden.

Weekend blues

2009-10-04T14:16:00.008+02:00

Na een verschrikkelijke drukke week op het werk en na het werk, was ik vrijdagavond gewoon kapot en zaterdagochtend had ik afgesproken met Kristof en Bert om een toertocht te gaan rijden in Kasterlee, dus uitslapen zat er ook niet in...
Maar het vroege opstaan was het waard, een mooie tocht met leuke singletracks en technische stukjes, een paar stukjes nog niet gezien daar.
Om 12uur was ik al terug thuis, een douchke en ik kon mijn Nicolai verder afwerken, jaja ik heb hem eindelijk terug!!! Na 3 maanden staat er een nieuwe bottom bracket in, een nieuwe laag verf op het hoofdframe en een complete revisie van alle draaipunten (alsook twee nieuwe wentelaars), hopelijk kan ik er weer drie jaar tegen dan is het tijd voor een nieuwe.
Na 3 uur werk kwam ik tot de ontdekking dat ik geen voorderailleur meer had liggen, alsook was mijn Notubes busje leeg, dus zondag zal hij nog niet rijdensklaar zijn. Voorderailleur is ondertussen opgelost en na nog 2 uurtjes gewerkt te hebben op zondag is hij rijdensklaar op een platte band vooraan, nu nog hopen dat het nog wat droog blijft de komende week zodat hij niet direct vuil wordt :-)
Een fotootje van het kader, bottom bracket en de gouden decals (wat had je gedacht :-)

Op dit moment is dit de volledige afmontage:
* Nicolai Helius CC (refurbished), mat zwart hoofdframe met gouden decals, achterbrug zwart geanodiseerd.
* Hope Mono mini schijfremmen met floating disc's (180 vooraan, 160 achteraan) met goudkleurige remhendels en gouden afdekplaatjes
* SRAM X0 shifters
* Hope stuurpen, quickreleases, zadelpenklem (allemaal goud)
* Hope bottom bracket met keramische lagers (goudkleurig)
* woodman kopserie
* BBB low riser carbon stuur
* Easton EC70 zadelpen
* Fizik Gobi XM zadel
* Shimano SLX voorderailleur
* SRAM PC951 ketting (geen gouden!, ik had geen niewe ketting liggen)
* Shimano XTR crankset
* Shimano XTR pedalen
* SRAM X0 Cassette
* SRAM X0 achterderailleur
* Nokon kabels (een echte aanrader voor full suspensions!)
* Achterwiel: Notubes Olympic velg op een DT Swiss naaf (240), DT Swiss spaken en een Schwalbe Smart Sam Alpencross band (past maar juist)
* Voorwiel: DT Swiss 4.2 velg op een DT swiss naaf (240), DT Swiss spaken en een Maxxis Minion DH 2.3 band (notubes gemaakt)
9000 kilometers op de teller, hop naar de 10.000, waarschijnlijk niet meer voor dit jaar.

TT Tielen

2009-09-20T15:39:00.002+02:00

Vandaag stond de TT te Tielen op het programma, Kristof wou persé om 7u20 vertrekken, maar dat was me toch veel te vroeg, dus had ik met Bert afgesproken om 9u15 meer een menselijker uur. Alles ging vlotjes 's morgens zodoende stond ik om 9u05 aan de start, rustig ingeschreven en gewacht op Bert, die kwam er aan om 9u20, hij had toen al 13 kilometer gereden van bij zich thuis en was dus opgewarmt.
Dat heb ik direct opgemerkt als we vertrokken :-) maar niet veel later hebben we het tempo toch wat laten zakken, alles ging over vlot berijdbare wegen, niet al te veel asfalt maar des te meer los zand, daar hou ik wel van. Na 19km staan we aan de bevoorrading waar het lekker druk is, logisch als je op het spitsuur vertrekt... Maar de organisatie was perfect daar, nogal verschil ten opzichte van vorige week in Grobbendonk. Na ons buikje gevuld te hebben vertrekken we terug om nog wat door het zand te ploeteren en ineens na 9 km staan we terug aan de start, tja 29km (ik denk zelfs dat het er maar 27 waren) is natuurlijk niet veel als je tegen 20 km/h over het parcours bolt. Maar Bert is nog maar juist begonnen met het mountainbiken en kan beter rustig opbouwen.
Ik was dus goed opgewarmd en zei dat ik nog de 49 km ging doen, Bert vond ook dat hij wat weinig had gedaan en het parcours ging toch de richting van thuis uit, dus reed hij nog effe mee, na de eerste splitsing nemen we afscheid en draai ik de eerste extra lus, een lus van 3 km pure singletrack, was ik blij dat ik die helemaal alleen voor mij had. De tweede lus was al even mooi, deze nam namelijk het prachtige singletrack mee van de vaste groene route van Kasterlee/Herentals; op het einde worden we richting de vaste cyclocross route gestuurd en daar moet ik voor de eerste keer mijn middenblad gebruiken, de rest was al heel de tijd op de grote plateau, wat veel zegt over de moeilijkheid.
Zo worden naar Lichtaart gestuurd met af-en-toe stukken van het vast parcours, waar dan de derde lus van de 49 begint, dit was feitelijk het saaiste stuk, het volgt volledig de blauwe lus van het vast parcours, na 58km sta ik voor de tweede keer aan de bevoorrading met beduidend minder volk nu (in totaal 4 bikers:-), nadat ik vermeld dat ik de tweede maal hiervoor bij kom, kijken de mannen raar en op de vraag of ik ook van Kontich ben gekomen met fiets moet ik negatief antwoorden, maar ik moet wel toegeven dat ik de persoon ken (hé Willy, ja je zijt bekend/berucht). Ik was al blij dat er nog iets te eten en drinken was, na een stuk cake en suikerwafel ben ik klaar voor de rest af te haspelen.
We worden richting het militair domein van Turnhout gestuurd (Zevendonk?), het eerste stuk is ronduit saai, een dubbel karrespoor om op het einde terug te draaien en zo via een singletrack toch nog wat animatie te bezorgen. Hierna is het binnenrijden en dat was nodig, want mijn achterste begint weeral pijn te doen, toch dringend een ander zadel kopen.
Na 3u46 sta ik terug aan de start met 76 km op de teller en wel de grote hoeveelheid van 100 hoogtemeters. Auto opgezocht, verfrist en terug naar huis, thuis een lekkere stoomdouche genomen en nu wat lekker luieren met een goed filmpke of zoiets.

Eerste nightride

2009-09-20T14:54:00.004+02:00

Nu dat ik verlichting heb wou ik toch eens een nachtritje, gelukkig werd er deze vrijdag in Sint-Maria-Horebeke een nachtrit georganiseerd, het was wel één uur bollen met de auto, maar ik wou persé een nachtrit doen.
Rond 20u30 stond ik aan de inschrijving, 5 euro en daarvoor kreeg je in de plaats een boekje met bonnentjes: 2 bonnetjes voor de eerste bevoorrading goed voor cola of Adrian Brouwer (een lekker donker biertje bleek achteraf), 1 bonnetje voor een jenever (gelukkig op 4 kilometer van de aankomst), 1 hotdog achteraf en een verrassing (BBB binnenband met 2 staaltjes van Morgan Blue olie). Laten we zeggen: dit is waar voor je geld.
Het parcours zelf, was een combinatie van veldwegen en asfalt, afgepijlt met fluo pijlen waarvan de fluo ver op was, maar op 1 punt na nergens verkeerd gereden. In sommige bochten stonden ook leuke theelichtjes. Al bij al ging het toch veel op en neer, en tijdens het dalen bleek nog maar eens hoe plezant ik dat vind, pure fun, zelfs een gewone veldafdaling is leuk in het donker (en als er niemand in de weg rijdt)
Aan de eerste bevoorrading was er een gezellige drukte en iets wat ik normaal nooit doe: ik neem een donker biertje (Adriaan Brouwer) als dorstlesser, dat gaat vlot binnen, maar ik pas toch voor de tweede. In het tweede gedeelte zat toch het meeste klimmen in volgens mij, maar iets saaiere wegen, misschien bewust gedaan als ze bier serveren op een bevoorrading... Iets voor de tweede bevoorrading begon mijn lamp toch ineens minder te schijnen, het al 2 uur op vol vermogen (170 lumen, meer dan genoeg om veilig te kunnen biken) aan het branden geweest op 4 AAA batterijen, ik had gelukkig mijn Petzl ook nog bij, dus die maar aangezet. 10 minuten later was ik aan de bevoorrading, lekker aan het genieten van een citroenjenever zie ik Johan aankomen (ik had al effe kort gezien aan de start), we doen een klapke en wanneer zijn jenever op is vertrekken we terug, zijn lamp was ook ver de geest aan het geven dus hij kon wel extra licht gebruiken :-)
En raar maar waar mijn lamp had terug zijn volle kracht gevonden en heeft het nog een half uur uitgehouden, dit is wel echt bangelijk als je dit nagaat. In totaal heeft die lamp op 4 AAA batterijen (gewoon alkaline die er bij zaten) het 2 uur gezongen op volle kracht en er zit nog in.
Bij de aankomst fiets in bewaring gegeven (moest wel 1 euro betalen, maar de rest was feitelijk al spot-goedkoop dat ik hierdoor niet klaag) en hebben we nog wat aprés-bike gedaan.
Al bij al was ik content van deze nachtrit, 38 km 580 hoogtemeters en 2u30 onderweg, max snelheid toch nog 43 km volgens de gps :-)

Verlichting voor toekomstige nightrides

2009-09-17T18:43:00.003+02:00

Overlaatst had ik een blog gelezen van een gast die van een oude stuurpen verlichting had gemaakt voor de mountainbike. Maar dat hield in met een dremel er stukken uitfrezen en zo'n Gardena achtige klem voor tuinslagen een gewone zaklamp vast te houden.
Nu had ik zelf ook nog een oude stuurpen liggen, ik moest toch nog een zaklamp hebben. In de As Adventure heb ik dan de beste led-lenser gekocht, 170 lumen sterk, thuis gekomen eerst wat geprutst en uiteindelijk ben ik op deze constructie uitgekomen:
De dikte van de zaklamp was juist iets dikker dan een normale stuurbuis, maar met wat brute kracht heb ik de stuurpen wat open gewrongen en op een bepaald moment kon ik juist de led-lenser inkrijgen.

Zojuist heb ik dan de stuurpen met lamp op mijn stuurpen gemonteerd en uitgetest in de garage en zo te zien is geeft dat genoeg licht, morgen eens uitproberen in Sint-Maria-Horebeke

Allerlei

2009-09-17T14:55:00.003+02:00

Het is weeral een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb, laten we dit nog eens doen.

In augustus niet al te veel op de mountainbike gereden daar mijn Nicolai nog steeds niet gemaakt is en ik niet veel zin had om met mijn Raven rond te hossen. Toch elk weekend op de fiets gezeten, maar dan op de koersfiets. Zo heb ik onder andere de stuwmeren tocht gedaan van Hand-in-Hand Vlijtingen en eigen gemaakt toertje langs de kanalen in het Antwerpse.

Ondertussen heb ik al wel opgemerkt dat de aandrijving wel rot versleten is, ketting veel te lang laten opliggen, dus maar eens een investering hierin doen.

Ondertussen ben ik vorige week toch maar terug op mijn aloude Raven gekropen om een TT te Grobbendonk te rijden, ik had afgesproken met pas begonnen mountainbiker dus ik had voorgenomen eerst met hem de korte afstand te doen en daarna de lange te doen. Maar eerlijk gezegd was het parcours van de 25km niet zo interessant, het stuk op het militair domein wel, dat is zeer gevarieerd met mooie singletracks,
los zand, snelle stukken. Maar het middenste gedeelte trok op niet veel, 5 kilometer langs het kanaal is niet mijn gedacht van mountainbiken. Bij aankomst dan alleen maar het gedeelte in het militair domein gedaan voor wat extra kilometers.

Ben nog wel eens serieus om mijn bek gegaan, zonder enige schade! In een snelle bocht naar links lagen boomwortels en hoogstwaarschijnlijk trappers blijven steken en een mooie koprol gedaan.

Dit weekend terug opnieuw afgesproken voor de TT in Tielen, ondertussen heb ik ook beslist deze blog niet meer strict te houden voor mijn mountainbike- en fietstochten, maar uit te breiden naar een algemene blog voor al mijn interesse, dit betekent dat je ook af-en-toe een blog entry zal te lezen krijgen over fotografie (waarschijnlijk in het Engels) en hier zal ik ook mijn reisblog bij houden tijdens
mijn reis naar Nieuw-Zeeland (van 25 feb 2010 tot 28 maar 2010), hopelijk kan ik dan elke dag op zijn minst 1 foto uploaden met een kort verhaaltje

Terug in België

2009-08-01T17:58:00.005+02:00

Na twee weken in het buitenland gemountainbiket te hebben, was het vandaag nog eens tijd om in België te mountainbiken. Mijn Nicolai is nog steeds niet gemaakt, en de geleende bike is ondertussen ook kapot :-( Dus had ik in de week maar mijn oude getrouwe Cannondale Raven terug in orde gebracht.

Het eerste probleem kwam al direct aan het licht toen ik de fiets op het fietsenrek wou zetten, met al die raar buizen had ik niet veel houvast. De eerste poging was zeker niet goed, want juist op de autosnelweg aangekomen en daar kwam hij los, gelukkig zonder gevolgen voor mij en de omgeving. Maar vastgezet op de demper, niet ideaal voor de demper, maar zo blijft hij er wel opstaan.
In Oud-Heverlee heb ik een vast parcours dat ik rij: een samenraapsel van stukjes uit verschillende tt's en stukken die ik ken, vanmorgen had ik nog wat gesleuteld en was klaar om het uit te testen, maar een echt succes was het niet, ik zal nog wat moeten sleutelen.
Na 3 uur was mijn goesting op, ik had al heel de tijd koppijn en op die klim had ik er ineens genoeg van, dus in vogelvlucht naar de auto. Thuis aangekomen voelde ik mij moe, ik weet niet waarom. Morgen waarschijnlijk een ritje met de koersfiets doen, want die Raven is toch niet meer wat het geweest is, zeker niet omdat die langs geen kanten te goei remt. Lange leven schijfremmen!
Toch nog 44,5 km gedaan met 550 hoogtemeters.

Raid des Hautes Fagnes

2009-06-16T19:16:00.006+02:00

Ja hij zit er weeral op, de koningin onder de Belgische marathons. Vorig jaar niet kunnen deelnemen wegens op verlof in Andalusië, maar dit jaar terug van de partij. Ondertussen is de langste afstand weeral gegroeid met 10 kilometer, 115 km dus; dat is een serieuze afstand, meestal houd ik het op 90km, maar ja we ga eens zot doen, twee jaar geleden had ik toch ook de 105 gereden, die 10km zal wel niet uitmaken.

We zullen maar direct met de deur in huis vallen:

Een mooi hoogteprofiel, een 20 tal noemenswaardige helling en voor de verandering had de organisatie die ook zo geteld, dat was in het verleden wel anders. De start wordt gegeven aan de expo, ik zit in de laatste wave en start dus om 9:20, rustig vertrekken is mijn boodschap en ja hoor ik ben direct bij de laatste aan het klimmen; en die eerste klim dat is zo'n vettige lange, steile stukken, breed perfect om het peloton uiteen te gooien. En dat lukt goed de eerste afdaling en daarop volgende klimmen nergens aanschuiven overal kunnen rijden en bijna geen oponthoud in de afdalingen. Op de tweede bovenaan hoor ik ineens achter mij volk, maar ik heb geleerd op het einde van een klim een trap rapper te doen, want anders zit ik toch maar in het wiel tijdens de afdaling, en inderdaad hij kan niet voorbijsteken; in de afdaling raas ik nog een drietal man voorbij en op het eind draaien we de asfalt op en niet veel later beginnen we terug te klimmen. Daar zijn ze terug, een treintje van 5 man die de 90km doen zo te zien aan hun plak, dat verklaart veel, als ik nu beter zou klimmen zou ik die 90km zou winnen dacht ik :-)

Het op en neer blijft zo duren de eerste 20 kilometers, het zijn stevige eerste 20 kilometers dat weet iedereen, ergens rond km 15 komt ineens Kris De Craemer naast mij rijden, juist terug van een Transalp, we kletsen wat, maar op een technisch stuk geraakt hij beter uit de voeten (of wielen) en hij is weg. Aan de eerste bevoorrading staat hij mij op te wachten, we kletsen nog wat verder. Ik vertrek na een klein hapje gegeten te hebben, hij moest eerst nog eten om verder te kunnen, ik zeg: je zult me wel inhalen. En ja hoor op het vals plat stuk asfalt schiet hij mij voorbij, hij had een mooi treintje te pakken. Hij doet maar :-) Ineens is de splitsing 65 en de rest daar, en ik mis een aantal stukken van vroeger valt mij op, maar dat waren meestal serieuze bottlenecks met file als gevolg, dus zoveel te beter. Vanaf deze splitsing weet ik dat de volgende kilometers iets gemakkelijker bollen. Maar dat is allemaal relatief natuurlijk er zit een klim in 272 hoogtemeters over 9,5km, dus echt rust kan je het ook niet noemen.

Op deze extra lus komt er ook redelijk wat modder voor, meer als op het eerste stuk, en modder van alle soorten: lopende, lichte en zo van die bosgrondmodder; in die laatste geraakt je gewoon niet vooruit, hier blijkt nog maar eens dat mijn achterband: Continental Smart Sam 2.25 iets te breed is voor mijn frame modder ophoping die ik dan moet weg doen met een takje... En dan heb je nog speciale modder: modder die je wiel vastpakt en niet loslaat. Verklaring: een grote modderplek over de complete weg, met rechts een modderachtige vluchtstrookje, ik verkies om door de grote modderplek te rijden, dit leek mij de beste oplossing totdat ik ineens overkop ging en op een gratis modderbad werd getrakteerd, amai dat is verschieten. Voorwiel zat ook tot bijna de naaf in de modder, dat was een stevige misrekening en een vuile; van onder tot boven met modder (echt straffe modder want mijn wielershirt is niet proper na twee keer wassen). Gelukkig was er nu geen jokke in de buurt die mij kon uitlachen.

Zo malen we dan verder maar de kilometers af en wat doet nen mens zoal dan: rondkijken, genieten en ineens opmerken dat er precies een spleet is tussen de lager aan de trapas zijde en het frame, toch maar effe stoppen om dit te controleren. En ja hoor een spleet van een goede 2 a 3 mm, ik dacht die lager is er een beetje uitgedraaid geraakt ik zal die er terug indraaien, maar dit lukte niet, dan maar besloten verder te rijden in het gedacht het is toch kapot, maar ik kan nog fietsen ik bekijk de werkelijke schade wel later.
We fietsen verder en ik kom in ineens bekend terrein terug tegen: na een korte technische afdaling sta ik aan de voet van de klim die ze de vorige jaren consequent vergaten te tellen, de klim naar de skipiste van Ovifat; deze keer dalen we echter niet af via de skipiste maar door de bossen, dat is zoeens iets anders. Na deze afdaling is niet ver meer naar Kasteel Reinhardstein, ik zie het al blinken, daar is bevoorrading 5 en een moment om uit te blazen.
Daar aangekomen hoor ik ineens: hey dag Peter; ik herken natuurlijk zoals gewoonlijk de persoon niet, maar hij verklaart zich nader: fietsmakker van Benny Mergaerts we hebben elkaar ooit eens gezien, knap dat hij (Peter Van Doninckx) mij herkent. We praten wat maar hij is er langer dan ik dus hij vertrekt alvast, niet veel later vertrek ik ook om de rest van de klim te rijden, maar eerst nog eens poseren voor de foto; sportograf was weer overduidelijk aanwezig met op verschillende plaatsen camera's, sommige zelfs volledig automatisch, maar ik vind ze deze (keer niet zo sterk

Na deze klim en nog een andere ben ik ineens aan de rivier doorsteek waar ik een paar geleden lelijk overkop ben gegaan, nu maar rustiger aandoen, er staan nu trouwens toeschouwers en fotograaf, niet het moment om een duik te nemen. Hier draaien we rechts af en komt helling 4 eraan, en ik weet wat voor stinkerd dit is... De aanloop loopt ook lichtjes bergop, maar probeer toch wat recupererend te rijden, want ineens moet je dan 330 graden draaien en zie je de muur en het plaatje zegt: x meters, y hoogtemeters, maar het meeste wat opvalt: 20% maximum stijgingspercentage, en daar beginnen ze direct mee, maar dan is het nog niet gedaan er volgen nog zo 3 of 4 van die 20% stukken, maaaar ik rijd ze allemaal en ik kom boven zonder afstappen: yes. Maar niet veel later moeten we al die gewonnen hoogtemeters al direct terug geven in een afdaling, maar ja zo gaat dit nu eenmaal. Op het einde van deze afdaling en voor helling 3 is de laatste bevoorrading, daar zie ik Peter terug. Nu vertrek ik voor hem, eten heb ik al genoeg gedaan, drinken heb ik nog, hij zal me seffens wel bijhalen.

Op klim 3 krijg ik een mentale tik, er stond 11% dacht ik, maar zo voelt dat niet aan; een paar keer moet ik afstappen :-( Maar de afdaling die daar opvolgt is bangelijk gewoon, bijna beneden aangekomen herken ik ze ook, twee jaar geleden deden we deze in de andere richting en was hier file. En daar zijn dan klim 2 en 1, ik verhoog mijn tempo een beetje, ik krijg ook iemand in mijn wiel: Peter. Maar mijn tempo is toch iets te snel om dit vol te houden, dus Peter gaat verder. Als we de asfalt opdraaien weet ik dat het ver gedaan is, maar er zitten nog een paar korte klimmekes in. Ik weet ook dat de afdaling naar Malmedy mooi is en ik wil absoluut niet gestoord worden in die afdaling, dus terug den turbo aan. En inderdaad ik kan door rijden op de afdaling totdat ik weer in een wiel van iemand zit, blijkt dit terug Peter te zijn, afdalen ik doe het graag en het gaat me goed af. Hij dacht ook op dat moment: welke zot met een fully zit nu weer in mijn wiel en heeft dan maar de gas open gedraaid op die korte scherpe klim juist na die afdaling, vorig jaar had hij hier nog een plaats verloren, alhoewel dat allemaal niet belangrijk is als je zo'n marathon als dit rijdt op ons tempo, maar ja een mens is en blijft een competitiebeest...

Moe maar voldaan passeer ik de finish, nog effe klapke met Peter; bikewash, mijn eigen een beetje proper maken voordat ik in mijn auto met licht interieur stap en hop naar huis. Toch weeral content dat ik hem gereden heb, en te voelen aan de benen nu heb ik nog wat overschot, alleen bezorgd over de fiets, maar dit zal een andere post worden.
Statistieken: 114 km, 8u54 onderweg, 2800 hoogtemeters

Ventoux meerdaagse

2009-06-12T18:29:00.001+02:00

Eind mei hebben Hans en ik een short-road-bike gedaan op en rond de Ventoux. Het verslag hiervan is te vinden op mijn reisverhalen blog.

Pinksterweekend

2009-06-02T19:29:00.003+02:00

De laatste tijd niet veel zin gehad om mijn blog bij te houden, maar ik krijg klachten van mijn lezers... Eerlijk gezegd wist ik niet dat er echt veel mensen mijn verslagen en andere spinsels lazen. Dus terug wat motivatie gevonden om nog eens een verslag te schrijven.
Het pinksterweekend tja, 3 dagen thuis en op pinkstermaandag is er traditioneel de Ardennes Trophy. Ik had mij dit jaar nog eens voorgenomen om hem te rijden, ik denk dat dit ongeveer geleden is van 2005, toen gestart aan de lange afstand, maar binnen gereden wegens compleet leeg, feitelijk had ik nog nooit de volledige afstand gedaan, dit moest dit jaar eens verandering in komen.
Donderdag echter geraakte ik niet uit mijn bed, met veel opofferingen toch uit mijn bed gesleept en naar het werk gegaan, maar heel mijn lijf sputterde tegen, ben na 1 uur terug naar de auto gegaan een uurtje geslapen en terug proberen te gaan werken, maar na 1 uur toch de handdoek in de ring gegooid, naar huis en mij gecrasht in mijn salon. Koorts, geen eetlust, spierpijn, typische griepverschijnselen...
Vrijdag uitgeslapen (na al 18uur de vorige dag geslapen te hebben), en opgestaan met barstende koppijn, de poker afgelast die ik 's avonds normaal organiseerde en mij de dag doorgesleept met hersenloze zaken.
Dan is de mooie zaterdag er, met prachtig weer en ik voel me weer goed; normaal betekent dit dan: biken. Maaaar ik dacht: laat ons eens nog een dag extra rusten en dan twee dagen hard biken, dus een hele dag gelanterfant en van de zon genoten.

Zondag: Eindelijk terug biken, ik had een uitstap gepland naar Mazy voor de chrono aldaar, gezien de afstand en hoogtemeters (65km, 900 hoogtemeters) vond ik het eens tijd om deze te vlammen op mijn manier. Voor mij betekent dit dus op elke klim goed doortrappen (elke klim dus en niet zoals anders meestal op mijn gemak), in de afdalingen vliegen (dat doe ik anders ook) en op de tussenstukken niet vertragen. Ik was maar juist op tijd aan de start, ik stond 30sec klaar voordat de groepstart werd gegeven perfecte timing (hopelijk nergens geflitst). In het begin begon alles met lekker lopende klimmen, niet al te steil en lang. Ik denk dat we ook al direct de 5 kastelen tegenkwamen, veel heb ik er niet van gezien ik was aan het vlammen, eerste bevoorrading overgeslagen, die was er al na 40 minuten, de korte en niet al te steile klimmen bleven komen en ik bleef ze goed verteren, bevoorrading 2 effe gestopt en iets gegeten en zo 'in the zone' tot bevoorrading 3: kilometer 54; nog maar 11 km we zijn er bijna. In deze 16 (! en geen 11 km) volgen nog twee steile klimmen rond Spy om te eindigen met een klim die niet steil is maar niet wilt stoppen totdat we het hoogste punt van de tocht bereiken (195m), maar spijtig genoeg zitten in de afdaling naar Mazy nog drietal korte kuitenbijters, bijna kramp gekregen op één van die puisten (zou de eerste keer geweest zijn tijdens me bike-carriere) waarna we ineens de plaatjes 65km retour zien, ha niet lang meer en inderdaad een paar minuten later sta ik terug aan de start. Moe maar voldaan in een tijd van 3u23:14 tegen een gemiddelde van 20,4. Ikke content, vandaag blijkt echter dat ik niet in de uitslag sta, aaargh nu heb ik eens goed gereden...
Wat me ook opgevallen is: maar 5 euro inschrijving, veel seingevers die mooi het verkeer tegenhouden, vriendelijke organisatie, en de meeste Walen spreken dus goed Nederlands. Toporganisatie volgende jaar terug AAALLLLSS het droog is, anders moet je daar wegblijven.

Maandag dan: Ardennes Trophy. Op voorhand had ik afgesproken met Alain en Jimmy om deze mooie marathon op het gemakje te rijden en te genieten. Vertrek is in het dorp beneden en begint met een asfalt klim richting inschrijving, alles is er zo voor gemaakt dat het volk geleidelijk aan wordt uitgerekt over het parcours, dit lukt aanvankelijk goed tot een van de eerste technische beklimmingen die feitelijk perfect rijdbaar is, maar sommige stappers denken alleen maar aan hun eigen, doordat één van die zeikers dus niet genoeg plaats laat voet aan de grond een ook afstappen (en dat is slecht voor mijn spieren, krampneigingen in kuit, nawee van gisteren); dan moet je afstappen en vloeken en dan kijkt die gast je zo aan met visogen: iedereen stapt toch waarom probeert jij te rijden...
Dan volgt een stuk met vier of vijf rivierdoorsteken, sommige dieper dan je verwacht maar allemaal even nat, al goed dat het lekker weer is (25°C en zon). Vanaf hierna kan ik mij geen exact beeld meer vormen van de tocht (verschrikkelijk geheugen hiervoor), maar ik kan nog wel dit plaatsen:
* mooi
* afwisselde soorten klimmen, goed aangegeven hoelang en hoeveel hoogtemeters
* afwisselde afdalingen waar ik meestal mijn achterstand op Alain en Jimmy kon bij benen of inhalen, één kan ik me nog goed herinneren boven begonnen effe afstand gehouden tot mijn voorganger en dan zag ik dat er feitelijk 1 'goed' pad was, met veel stenen maar het duidelijk spoort en het andere 'spoor' dat ook rijdbaar was (volgens mij natuurlijk) en dit gekozen, tja dat is kicken als je zo enkele mensen voorbij raast op het slechtere pad ook Jimmy voorbij gestoken. Beneden aangekomen zei Jimmy ik dacht wel dat jij het was toen ik iemand mij voorbij kwam :-)
* seingevers, ook genoeg die alles in goede banen leiden
Aan de tweede bevoorrading op kilometer 44 km en we het beest Jimmy maar losgelaten en hem op zijn tempo laten voort rijden, zo gingen Alain en ik verder op ons toeristen tempo, het scenario herhaalde zich gewoon op ons eigen tempo klimmen/afdalen en af-en-toe werd er dan gewacht op elkaar, op dit stuk tot de derde bevoorrading vallen er twee events te noteren op: de afdaling naar de voet van de ruïne van Franchimont; tijdens de hierop volgende klim hebben we effe een lekke voorband van Alain vervangen (in de schaduw!).
Aan de derde bevoorrading hebben we dan effe rust genomen en daarna onze tocht verder gezet, er stonden nog ongeveer 6 hellingen op het programma. Wat me toen wel opviel was dat ik het klimtempo van Alain kon volgen, en inderdaad na 4 klimmen wanneer we aankwamen aan de laatste bevoorrading zei Alain dat hij ging opgeven, zijn maag lag overhoop, last van koppijn en de warmte, waarschijnlijk tekenen van oververhitting. Aan de mannen van de organisatie in mijn beste Frans uitgelegd dat Alain ging opgeven en ze hebben direct gebeld om hem te komen ophalen, knap.
Dus bleef ik nog alleen over met nog twee klimmetjes voor de boeg, zeg maar bergen zo leek het toch. Maar de truc van Hans toegepast: verstand op nul en 2 meters voor je kijken en af-en-toe eens zien wat er nog aankwam en ja hoor dat helpt. De eerste klim achter de kiezen, hierna volgt een mooie afdaling op een oude Romeinse? weg met mooie haarspeldbochten en dan de klim nummer 1: 2,5km 180 hoogtemeters stond er aangegeven dacht ik. Die klim begint in het nat van het naar beneden lopend water (al goed dat dit water niet naar boven loopt:-), redelijk steil maar doenbaar; ik dacht toen nog, amai als dit zo 2,5 km duurt zal dit nog wel effe duren, maar de klim gaat zelfs tot 3 maal toe naar beneden en de laatste kilometer is feitelijk echt niet zo moeilijk meer, want ineens zie ik de gebouwen aan de inschrijving. Nog effe doorbijten en we rijden over de finish in 6u50 en 2300 hoogtemeters achter de kiezen.

Moe maar zeer tevreden kijk ik terug op de twee dagen marathon biken, een echte berggeit ga ik nooit worden, maar de laatste twee jaar ben ik toch gunstig geëvolueerd in mijn klimprestaties. En qua fysiek en recuperatie sta ik waar ik wil staan, nu nog een beetje het lichaam prikjes uitdelen tijdens de volgende weekends en dan naar Italie voor ons Stelvio Natuurpark avontuur.
Teller: 157 km, 3300 hoogtemeters. Voor dit jaar brengt mij dit op 2861km met 24570 hoogtemeters, mooi mooi.
Nu mijn achterste een week rust geven, dat verlangt ernaar :-)

Paasweekend

2009-04-13T20:13:00.006+02:00

Het paasweekend is voorbij met ideaal fietsweer (misschien juist iets te fris, maar we klagen niet:-)
Zaterdag laat opgestaan (9 uur is laat voor mij:-), na de pokeravond lag ik pas om twee uur in mijn bed en ik had niet direct iets gepland, tijdens het ontbijt zonk de goesting om te fietsen in mijn sokken (ik had geen schoenen aan), dus maar een dagje thuis blijven en niet fietsen.

Zondag had ik gepland om te gaan mountainbiken in de Kempen, startpunt Postel. Twee jaar geleden had ik eens een tochtje gedaan met Pieter-Jan Guns aldaar van een 70-tal km, ik had de gps-track nog steeds, ingeladen in de gps en wijle weg. Af-en-toe eens moeten fantaseren welk padje het juist was maar niets kon de pret bederven. Het was ook volledig zoals ik verwacht had veel zand, singletrack en bijna geen meter asfalt. Ik heb zelfs nog een alternatief gevonden voor de asfalt naast het Kempisch kanaal, na dit kanaal nog de beste stukjes meegepakt van de vaste route in Dessel en 4u22 stond ik terug aan de auto en met 76,7 km op de teller, maar amper 100 hoogtemeters het is daar ook zo plat als een vijg...
Zondag avond besloot ik om maandag met de koersfiets te gaan rijden, eerst had ik gepland om de Voerstreek te bezoeken, maar het weerbericht voorspelde feitelijk beter weer in het centrum, dus heb ik een gpstrack opgezocht en gevonden: De Parel van het Pajottenland, 134 km, 1300 hm en start in Liedekerke.

Maandag ik dus in de auto met koersfiets achterop richting Liedekerke, het was effe zoeken waar die start nu weer was, maar redelijk gemakkelijk gevonden. Hierna de fiets op ikke vertrokken, maar eerst de gps resetten. Shiiiit, track ook gewist, het was een Active log; doeme doeme doeme. Ik was naar hier gekomen om te fietsen, dus maar improviseren; Eerst zuidelijk gereden, ik kwam gelukkig snel een fietsknoopunt plaatje tegen, ha dacht dat maar volgen zekers, dat begon al goed constant naar boven. In Leerbeek zag ik daar een bergje liggen, effe meepakken en zo was feitelijk de toon gezet voor de rest van de tocht: af-en-toe bordjes volgen, af-en-toe iets interessant opzoeken, zo kwam ik ineens boven op de Bosberg, maar langs de gemakkelijke kant, langs de kasseitjes naar beneden, amai tegen 50/u is dat daveren. Na de Bosberg nog wat zuidelijk en daarna terug richting het westen, in de verte zag ik een grote mast; daar moest ik zijn dacht ik en daar zou ik terugkeren, dat zou ongeveer rond 60km zijn dus mooi in de helft.
Ik bleek dus in Brakel te zijn beland, dus nu richting noordelijk en vooral terug naar het oosten, ineens stond ik (na een paar bergjes natuurlijk) aan de N42, ik dacht nu ik toch dicht bij Geraardsbergen ben, algauw effe de muur meepakken. Boven aangekomen heb ik mij daar effe 15 minuten neergezet en genoten van het zonnetje en het uitzicht, hierna terug richting Bosberg voor de beklimming langs de vettige kant... Ik vind dat dus een verschrikkelijke beklimming, die kasseien en dan 11% steil, maar we moeten er over.
Na de Bosberg richting Ninove en zo terug proberen op het knooppuntennetwerk geraken, gelukkig zit dat redelijk logisch ineen; ik wist dat ik begonnen was bij knooppunt 86, ha daar was de pijl richting knooppunt 89, amai dat ging nog stevig naar boven, en dan kon ik me dat herinneren dat dit inderdaad de eerste klim was, maar het bolde redelijk vlot. En hierna was het rustig binnenbollen, aan de auto zag ik op teller: 118 km, 1200 hoogtemeters; dat is niet veraf van mijn origineel doel, ikke blij dus.
Kaartje:

Hoogteprofiel:

Ik mag weeral blij zijn met dit weekend

Olne-Spa-Olne

2009-04-05T18:26:00.006+02:00

Vandaag stond Olne-Spa-Olne op het programma, de eerst mtb marathon in de Ardennen van dit jaar; na de 127 km van gisteren had ik niet al te veel verwacht van een goede tijd neer te zetten, dus rustig op het gemakske gereden.
Maar de eerste afdaling kon ik het toch niet laten, naar beneden knallen, spijtig genoeg vond mijn achterband dat niet zo leuk, een klein sneetje in buitenband, en de anti-lek vloeistof kreeg dat niet snel genoeg gedicht, en de band kwam een beetje los van de velg; nog wat geprobeerd het goed te krijgen, maar uit miserie maar een binnenband gestoken.
15 minuten later terug vertrokken en terug geprobeerd mijn tempo te vinden, alles ging redelijk vlot tot kilometer 30, daar voelde ik toch dat de benen niet super waren, kon ook niet anders :-) Maar toch blijven doorrijden op hetzelfde tempo; ongeveer een gemiddelde van 12km/h om zo op ongeveer 5 uur binnen te zijn. Na de derde bevoorrading begonnen de bovenbenen serieus pijn te doen, en toen kwamen er nog zowaar de steilste stukken, maar ze waren mooi, veel singletrack af-en-toe een streep asfalt en hier en daar een streep modder. Aan de laatste controle nog een Aquarius binnen gekapt en volle moed verder gereden, iedereen rond mij zag af ik incluis... Maar na 4u53 stond ik toch terug aan de start, moe maar voldaan.
Eerst en vooral de bike-wash opgezocht, er zat niet al te veel druk op het water maar ik vond dat niet erg, de andere wassers waren aan het klagen, 'tja liever te weinig druk en wat handenwerk als teveel en je lagers kapot spuiten...
Daarna nog effe rondgekeken of er nog bekend volk was, maar niemand gezien, zo heb ik maar mijn schup afgekuist en de auto opgezocht.
Statistieken: 66 km, 1650 hoogtemeters, 4u53 onderweg. Als ik nu die statistieken bekijk had ik eerlijk gezegd niet zoveel hoogtemeters verwacht hier, ik dacht dat dit er maar een goei 1000 waren, dus ben ik wel blij hoe ik deze tocht heb uitgereden.
Hiermee eindigt de week, teller staat op 305km, 2200 hoogtemeters, nu een rust in lassen van 4 dagen om donderdag terug te trainen.
Parcours:

Zware trainingsweek bijna achter de rug

2009-04-04T18:39:00.004+02:00

Deze week had ik een zware trainingsweek gepland, maandag begonnen met 3x3 intervals op de hometrainer, dinsdag een interval training op mijn mtb trainingsparcours, donderdag een wegritje van 56 km en vandaag stond de Hagelandrit op het programma. Een rit van 125km vetrekkend in Turnhout richting Hageland en terug.
Vertrokken om 9u30 de eerste 50 km gingen redelijk recht naar Aarschot waar de eerste bergjes onder de wielen werden geschoven, we bleven daar in heuvelzone tot kilometer 75, waarna we terug reden richting Turnhout.
Op kilometer 60 kreeg ik een goed gevoel, ik werd voorbij gestoken door een groepje die ongeveer 2 km/h sneller rijden, maar 1 km verder kwam ik steeds terug dichter bij de groep, bleek dat het licht naar boven ging en de meeste vielen stil op een hellingske van 4%, ik heb die groep voorbij gevlogen en heb ze heel pas terug gezien aan de volgende bevoorrading wanneer ik juist terug vertrok.
Al bij al zeer tevreden van de conditie, de rit goed verteerd, duidelijk wat kracht bij gewonnen deze winter, nu nog wat kilo's vet verliezen...
Hopelijk valt Olne-Spa-Olne morgen mee na deze centery

Statistieken: 127 km, 5uur 7minuten totaal onderweg, ongeveer 15 minuten stil gestaan, een moving average van rond de 27km/h hiermee kan ik tevreden zijn.

SLR Gear Backpack

2009-03-19T11:35:00.002+01:00

I'm surfing the web on the lookout for a serious backpack with the following requirements:

* Can handle a hydration pack (camelbak 3 liters)
* Can contain 1 SLR with attached lens
* Can carry extra clothes and repair stuff
* Be comfortable to wear
* Easy access to camera

In the past I used my camelbak which had a capacity of around 11 liters. So ideally I should find something around this capacity.

The first contender is Quantum of Mountainsmith, really doesn't have the place foreseen for a waterbag, maybe a little small too. Price 115 euro

Looking for the right gear

2009-03-18T08:02:00.005+01:00

Last Sunday I went mountainbiking on my training ride, I tried my carrying gear for my digital reflex camera, to get the feel of carrying this during my mountainbike travel weeks this summer.
The gear consisted of a backpack with hydration from Vaude and a Case Logic SLR Zoom Camera Holster with the following items in it: In the holster my Nikon D90 with attached 18-105 zoom lens and in the backpack my manfrotto tripod and Sigma 10-20mm lens.
The holster was attached with the straps of my backpack to the front on my chest, but this is really not very comfortable during riding and when shooting pictures the holster is in the way.
The other big problem is that you have to detach the holster when you want to remove your backpack.

Knieproblemen eindelijk van de baan

2009-03-14T16:31:00.003+01:00

Vandaag de eerste rit waar ik geen last heb gehad van mijn knie, twee weken was ik al optimistisch tijdens mijn trainingsritje richting Westerlo, toen voelde mijn knie al veel beter, vorige week nog een klein beetje en vandaag niets... Ze blijft nog wel gevoelig aan de knieschijf door het vele vallen op die knie.
Vandaag wou ik een beetje op-en-neer gaan, maar ik had niet echt de tijd om een lange tocht met veel hoogtemeters te doen, dat zal iets voor de komende maanden. Dan maar effe gezocht op het net naar iets niet te ver af, gemakkelijk te bereiken en rond de 80 km. Op routeyou had ik gevonden dat begon in Eindhout en tot Geetbets ging, met een aantal kuitenbijters er in, perfect.
De route was een mooie route met veel rustige wegen, het weer viel wel een beetje tegen het was wel redelijk van temperatuur (13°C), maar de zon heb ik niet veel gezien en op het laatste heb ik nog in de motregen gereden.
Halfweg heeft ook mijn GPS houder het begeven, gelukkig zeker ik altijd mijn GPS met een lus want had die er ook schoon tegen de vlakte gegaan. Met wat collstrop bandjes heb ik de GPS houder terug op zijn plaats kunnen vastbinden, zo kan ik er weeral tegen tot ik nog eens in de winkel kom voor een nieuwe.
Na 3u20 minuten stond ik terug aan de wagen, een beetje nat maar voldaan dat het zo vlot gegaan is.
Dit is de route (de gps track kan ik je altijd bezorgen indien interesse)

Het seizoen is begonnen...

Maintenance part 1

2009-02-15T15:32:00.004+01:00

It's the time of year to put my mountain bike together again. Yesterday I started with making the new tires tubeless, it's getting easier and easier. Front tire (a maxxis minion 2.35) was inflated directly but I had prepared the tire already by mounting him with inner tube on a other rim to get him some shape.
Rear tire (Continental Mountain King) went on easy as well, this was on a No-tubes Olympic rim with only the yellow tape (it lost a little air overnight, but that will solve itself after a while knowing from experience)
Then it was time to remove seatpost and put a new one in, also switching to a hope quickrelease seat clamp, and here the trouble started: the seatpost was stuck. After some hard labour I couldn't get it loose, so I thought I first search the internet and ask some help before breaking something. Next thing was mounting back wheel with new disc, but the brake was dragging a lot, the pistons wouldn't retract enough after braking, so I needed help too there, so I quit.
Today I received some advice on how to loosen the seatpost and it helped: WD40, some patience and brute force I removed the seatpost, cleaned the internals of the frame a little and let it dry for a while before putting in the new seatpost.
Then it was time to overhaul the rear disc brake, I found a nice article on how to do it which helped a lot. Completely disassembled it (Hope mono mini), cleaned, assembled it again, bleed the brake system and it works again like new.
Next weekend, the front brake and new drive train

Eerste wegritje van het jaar

2009-01-24T11:07:00.001+01:00

De laatste maand veel op de tacx gereden binnen, maar het weer zag er vandaag goed uit, dus snel een track getekend met FietsNet routeplanner en naar de gps gestuurd, alles bijeen gezocht en de koersfiets op voor een kilometer of 75.
Groot was de teleurstelling toen ik mijn koersfiets uit de kelder nam, ketting verroest... Ik kon mij feitelijk niet herinneren dat ik die nat had binnen gezet, maar ik moest het nu wel oplossen. Gelukkig was het maar een kleine laagje roest en dus niet erg, alles terug goed gesmeerd en dan maar vertrokken.
Bij het buitenkomen nog een andere verrassing: het was toch kouder dan verwacht, maar ik had genoeg kleren aan.
Het ritje ging via Borsbeek, Wijnegem, 's Gravenwezel (veel grote en mooie villa's) zo tot het noordelijkste punt van de tocht: Brecht. Ondertussen had ik al een paar stukken off-road gedaan, dat is toch een beetje het nadeel van die knooppunten via fietsnet, je weet niet welke stukken niet verhard zijn.
En het hield niet, gelukkig viel het wel mee, maar met de koersfiets rijd ik toch liever op asfalt of dergelijke.
Verder langs Westmalle, Zoersel, Zandhoven, Oelegem, hier begon ik mijn benen toch te voelen na een goede 2u30, die zijn het toch niet meer gewoon om langer dan 1u30 te werken, nog effe doorbijten en we zijn thuis en inderdaad na 3u37 sta ik terug aan de garage met 78 kilometer op de teller, dat heeft goed gedaan; ik heb wel twee ijsklompkes van voeten, maar die warmen wel terug op.
Conclusie (op zondag terwijl ik dit bericht schrijf): de conditie zit goed, maar de beentjes moeten terug gewoon worden dat ze wat langer moeten werken; hopelijk worden de weekends in februari droog en niet te koud om wat langere ritjes te rijden, maar eerst staat het skiverlof op de planning.

Descent from Patscherkofel

2009-01-05T08:04:00.004+01:00

Yesterday I've been editing some video stuff I had still lying around. So I made a nice footage from all the separate videos I had from the descent from the Patscherkofel to the Meissner Haus, and this is the result:

Some videos I'd like to share

2009-01-04T09:49:00.004+01:00

Some videos from the past year:
The first one is an unedited, straight from my VHoldR camera, enjoy the nice scenery and the perfect singletrack. Location: Telfes in Stubai, Austria descend in the direction of Axamer Linzum.

The second one is has been edited a little, to make a nice rolling movie. It was also filmed during our trip in Tirol.

And the last one is from my trip to Andalucia, Spain. This an edited version of a long descend with all sort of underground and difficulties.

At the moment I'm working on other video of last year: the descend of the Patscherkofel

Materiaal wat heeft (niet) (goed) gewerkt

2008-12-27T14:31:00.002+01:00

In 2008 heb ik voor 1600 euro uitgegeven aan mijn hobby alleen aan materiaal. Dat is al een aardig rekensommetje...
Waarvan ben ik zeer tevreden:
* Continental Mountain King 2.2 Protection; deze heeft het vandaag begeven na 1700 zware kilometers. Deze is gescheurd aan "den draad"
* Hope trapas met keramische lager; 2600 km zonder onderhoud en toch wel wat modder, regen, zeewater moeten verwerken. Vandaag vreesde ik het ergste na de zeerit van vorige week, ik alles wel goed afgespoten maar toch schuurde er iets tijdens het ronddraaien van de trappers, maar dit bleken alleen maar de afschermplaatjes te zijn, na een kuisbeurt van 10 minuten was dit opgelost.
* Hutchinson Barracuda voorband, eind vorig jaar ergens (2007 dus) gemonteerd met notubes vloeistof, sindsdien er altijd opgebleven, maar het is er aan te zien; de band is echt versleten een nieuwe Maxxis Minion 2.35 ligt klaar.
* Nokon kabels; dit had ik van het begin moeten monteren... Zijn heel soepel en daardoor heel goed geschikt voor op een fully te monteren
* Mijn Nicolai, na 8000 km en drie jaar dienst ben ik hem nog steeds niet moe; hij werkt dan ook zo verdomd goed.
Waar ben ik minder tevreden over:
* Jagwire kabels; hebben het amper een 6 maanden uitgehouden; waarschijnlijk ook door het feit dat ik op mijn Nicolai ze over de volledige lengte moet monteren, er zijn geen echte 'cablestops' op mijn Nicolai. Door het voortdurend bewegen van de kabels, was op een bepaald moment de buitenkabel gewoon doorgesleten. De vorige set die er op stond (ik weet niet meer welk merk) waren beter. De Nokon hebben dit probleem niet doordat ze zo soepel zijn.
* Smart Sam Light 2.25; de Light versie is feitelijk niets voor mijn rijstijl en was redelijk snel versleten, het profiel is wel goed; maar ik ga bij mijn mountain king als achterband blijven.
Voor volgend jaar heb ik al een nieuw achtervelg klaar liggen en nu hoop ik echt dat dit eens langer meegaat dan 1 jaar; het is namelijk een Notubes ZTR Olympic. Niet goedkoop maar weegt minder, is even stevig als mijn DT velgen en is gemakkelijk om te vormen naar een NoTubes velg. En nieuwe schijven voor mijn remmen moeten besteld worden, beide hebben één of meerdere slagjes naar links of rechts...

Einde van het jaar, een retrospectieve...

2008-12-27T14:01:00.003+01:00

We zijn op het einde van het jaar gekomen en dan wordt er altijd eens teruggekeken op het afgelopen jaar.
Eerst en vooral de getallekes: 5600 km, 368 uur op de fiets en 63800 hoogtemeters. Dit is een totaal van hometrainer, koersfiets en mountainbike. Uitgesplitst geeft dit:

MTB: 2850 km, 247 uur, 51000 hm

Koers: 1650 km, 74 uur, 12600 hm

Tacx: 1100 km, 47 uur, 0 hm

In vergelijking met vorig jaar, heb ik op 1 uur na evenveel op de mountainbike gezeten en 200 kilometer minder gedaan. Heb ik 500 kilometer minder gedaan op de koersfiets (dit is 25%) en 2 uur langer op de hometrainer gezeten. Algemeen heb ik dus minder op mijn fiets gezeten dan 2007, wat ook een echt recordjaar was (een heel aangenaam voorjaar), maar ik voelde mij fysiek veel beter dan 2007. Waarschijnlijk is deze beter conditie te wijten aan een meer gericht trainingsprogramma op de tacx.

Zoals op bovenstaand overzichtskaartje te zien ben ik toch vooral in België gebleven met twee meerdaagse, waaraan ik beide mooie herinneringen heb: Andalusië, prachtig weer, gemoedelijke sfeer, technische paadjes en Oostenrijk: prachtige omgeving, lekker afgezien maar toch niet leeg op het einde na de zwaarste transalp in mijn carrière, en leuk gezelschap.
Al bij al een goed jaar zonder fysieke mankementen en relatief weinig fiets mankementen (alleen nog teveel banden problemen gehad)

Voornemens en vooruitzichten voor 2009: Mijn trainingsprogramma in jan/feb en maart beter opvolgen, motivatie vinden om 's avonds te rijden vanaf april en dan zullen de marathons en meerdaagse me goed verteren. Op dit moment staan al 3 meerdaagse gepland: shortbike naar Mont Ventoux met de koersfiets, een rondje Stelvio park in juli, 1 week rust om dan 1 week te gaan mountainbiken in Slovenie.

Zeetoer met PeDeBe

2008-12-21T10:00:00.004+01:00

Ik ga me dit keer er gemakkelijk vanaf maken en het verslag van Philip Rademakers hier zetten, gewoon omdat hij dit altijd zo mooi kan neerpennen, ik ben jaloers...
>>>
En s'morgens scheen daar in Knokke Heist zowaar een winterwaterzon. De dag kon al niet meer stuk.

Er waren 8 schoonheden opgedaagd: Pedebe, Peter Luxem, Kris De Craemer, Bart Van Hautegem, Johan Kukeluku, Willy Dejaegere, Christ Depestel en ikzelf.

Vertrokken achter den Aldi langs het spoor om dan eers een hele tijd op en af te laveren in de minder begoede wijken van Knokke (alhoewel). Klefferend omhoog en omlaag tussen de duinen duurde het niet lang of de eerste onschuldige valpartijen dienden zich aan in het mulle zand.

Uiteindelijk via den dijk van Zeebrugge toch het strand op.

Er stond een loeiharde wind, zuidwest, dus dat betekende wind mee in het opgaan en wind tegen in het terugkomen.

De wind blaasde het strandzand op en ge waande u precies in de woestijn af en toe. Het strand lag er deze keer schitterend bij: vlak, geen puttekes en weinig water. Het was dan ook de eerste maal dat we de zwingeul fietsend overgingen, weliswaar met natte voeten ma soit.

Uiteindelijk de kar gekeerd aan de scheldemonding alwaar de Pedebe ons tussen de duinen loodste naar een windvrije plek, goed voor den break. De Pedebe ging nu eens haarfijn uit de doeken doen hoe het nu precies zat met die regeringscrisis en we leerden dat nen dommerik die beseft dat ie dom is toch eigenlijk feitelijk ne slimmerik is. LOL zenne.

Dan was het tij gekomen om terug te keren via de duinenrug en toen was het wel andere koek. Beukend tegen de wind was het de kunst om goed in het wiel van Pedebe te kruipen want anders geraakte ge gene meter vooruit. Af en toe de duinenrug op en af zorgde voor wat extra hoogtemeters en via het Zwin reden we stilaan terug richting Knokke Heist.

Op het einde werden we nog getrakteerd op ewa singletrackskes in "het bosken" en zo bereikten we na een kleine 67 km terug de parking van de GB.
<<<

Er zijn veel foto's genomen, vooral PeDeBe, Hier is de link naar het Picasa album.
Mijn foto's

Statistieken:
66,5 km
300 hoogtemeters
Parcours:

Van Zeetoer 2008

Toertje aan de kanten van Brugge

2008-12-07T16:31:00.008+01:00

Het is weeral een tijdje geleden dat ik nog eens een blogberichtje heb achter gelaten. Maar veel buiten heb ik niet meer gefietst, op uitzondering van twee tochtjes rond de kanten van Winterberg.
Echter vandaag zag het weer er goed uit: een waterzonnetje, geen wind en droog; perfect weer om drie uurtjes te fietsen, dus 's morgens algauw iets uitgestippeld met Fietsnet in de omgeving van Brugge, ik kom daar normaal gezien nooit en dit was de perfecte gelegenheid.
De heenweg met de auto begon niet zo goed, ik was maar juist op de ring van Antwerpen en ineens zag ik mijn fiets niet meer achteraan mijn auto; shiiiittt. Op de pechstrook gezet en wat bleek dat de fiets horizontaal 'stond' op het rek ipv verticaal, de oorzaak, ik had het rek niet goed in elkaar gezet :-( dat zal ik niet meer vergeten in de toekomst. Gelukkig was er geen ernstige schade aan auto, rek en fiets, alleen wat krasjes op de rem, pfuuew.
Ik had mijn startpunt precies goed uitgekozen, een gratis parkeerplaats dichtbij Brugge met veel plaats. Op de fiets gestapt en rustig begin rijden, het ging vlotjes over de vesten, daarna richting Damme om daarna via het Lapscheure (en een stukje offroad) aan te komen het kanaal Damme-Sluis, en wat blijkt, hier moet je met de hand overzetten.... Amai dat was hard labeur, eerst het vlot naar de juiste kant krijgen en dan overzetten... Gelukkig stond er een bankje langs de andere kant, zo kon ik toch even uitrusten en iets eten.
Na de welverdiende rust terug de fiets op, om zo via het kanaal verder te rijden naar Sluis, vanuit Sluis ging het richting Knokke om dan zo verder langs de kunst naar Blankenberge te rijden. Vanaf hier moest het terug richting Brugge gaan, zo langs Lissewege en Dudzele om door het industriegebied van Brugge terug aan de vesten te komen, daar heb ik echter niet de vesten gevolgd maar door de binnenstad gereden om ook wat aan cultuur te doen, amai was daar veel volk, te veel volk om te kunnen genieten van de omgeving, zo ben ik maar terug naar de auto gegaan.
Dit was een mooie relaxte fietstocht, moet ik wat meer doen in de winter...
Statistieken:
3u28 onderweg voor 73 km en 20 hoogtemeters

Alphentocht

2008-10-25T12:01:00.003+02:00

Vandaag organiseerde Elias zowel een tochtje overdag als een nightride. Voor de nightride heb ik gepast, maar op de zogenaamde Alphentocht was ik present, alsook een hele hoop andere bikers bestaande uit 4bikers leden als een paar rode lintjes. (Er zijn er ook die beide zijn :-)
Swat we vertrokken in Meersel-Dreef, zowat het noordelijkst gelegen dorp in België, maar lang zijn we niet in België gebleven 95% van de rit was in de bossen en heide in Nederland, met als verste punt: Alphe (daar de naam dus van:-)
Het parcours was grotendeels off-road met een mix van ondergronden, singletracks, mooie stukjes natuur, een strand!, zelfs kleine bergjes. Ik had toch een positief hoogteverschil van 44m :-)
Ikzelf had geen camera bij, maar Philip wel en zijn foto's staan hier, Elias zijn foto staan hier.
Statistieken: 85 km, 44 hoogtemeters, 6u50 onderweg.

Ottignies

2008-10-12T17:47:00.002+02:00

Op aanraden van Jokke op de RL lijst ben ik naar Ottignies getrokken, en ik heb het mij niet beklaagd. 's morgens vertrokken rond 8u30, en toen zag alles er nog somber uit, mist tot jaja Louvain-La-Neuve... Aangekomen in Ottignies op het rugbyveld was de zon van de partij, wat een prachtig begin.
Aan de start kwam ik twee oude bekenden tegen: Maurice en Marcel, zij stonden weeral te wachten op Peter en Philippe... Effe ingeschreven en te samen met hun vertrokken, na de eerste paar hellingen heb ik van hun afscheid genomen, ze reden iets te traag (sorry hé jongens ;-) en heb ik op een strak tempo de 50 opgereden.
Na ongeveer 14km hoorde ik raar getik aan mijn achterderailleur tijdens de klim, boven gekomen effe gezocht wat dit was, maar ik moest niet lang zoeken, ik zag een spaak die gebroken was, ik draai de spaak rond een ander en terwijl ik dit doe zie ik dat een tweede spaak ook gebroken is... Dankzij het goede werk van Luc heeft het wiel geen last van 2 spaken minder.
Hup met de geit en dan maar verder, een half uur verder rij ik tegen een boom zonder al te veel erg en neem ik een verkeerde afslag met 50 extra hoogtemeters als gevolg, maar niets kan mijn pret verderven, ik vlieg over het parcours en het is aangenaam van temperatuur.
De tweede bevoorrading volgt, waar ik geniet van een banaan en een Aquarius, om niet veel later terug op weg te gaan, maar tijdens de eerste echte helling die volgt doen mijn versnellingen raar, volgens mijn schakelaar sta ik op mijn grootste tandwiel achteraan, maar mijn ketting ligt op de 14... Dit klopt niet, dan maar afstappen om op onderzoek te gaan en wat blijkt versnellingskabel compleet doorgesleten door het schuren, shit... Hier is niet echt een oplossing voor, dan maar zo forceren dat ik vanachter op de 13 zit, een kleinere vitesse gaat niet, zo ben ik gereduceerd tot 3 versnellingen.
Maar mijn ongeluk kon niet op en 5 minuten later stond ik terug aan de kant, deze keer: een losgekomen en gebogen kettingschakel, dat is de eerste keer in mijn carrière als mountainbiker. Kettingpons boven gehaald, slechte schakel eruit en terug starten en toen viel het mij pas op: voorderailleur was compleet scheef getrokken. Op één of andere manier heb ik waarschijnlijk met mijn ketting mijn voorderailleur scheef getrokken en daarmee ineens mijn ketting kapot gemaakt. Op deze manier was ik mijn mountainbike gereduceerd tot een singlespeed met name een 22x13. Ik kan je zeggen dat die nog steeds een groot verzet is, die laatste klim heb ik afgezien, niet alleen door het groot verzet maar telkens ik kracht zette was er een ghost-shift achteraan en souplesse zat er niet meer in...
Gelukkig was de après-bike eentje om in te kleven, een zallige zon, goed gezelschap, Jokke en Nicky hadden zich bij Peter, Philippe en Marcel gezet, Birgit en Alain vertrokken juist. Een uur later en ettelijke Leffe's later was het tijd om naar huis te gaan en te genieten van de douche.
Nu rest alleen nog de schade te herstellen...

Sint-Job-in-'t-goor

2008-10-11T13:38:00.002+02:00

Met dit goed weer kan ik niet thuisblijven, dus de mountainbike in de auto en hop naar Sint-Job. Een streek waar ik feitelijk nog nooit was gaan mountainbiken. Er was keuze uit 15,25en 45km, ik was van plan de 45 te doen op een stevig tempo, dat is mij ook gelukt; een gemiddelde van 22km/h zegt genoeg.
Ik had wel gehoopt proper te blijven, maar dat is toch niet gelukt, juist voor de eerste bevoorrading was het parcours zo uitgestippeld door het bos met heel veel draaien en keren, daar lag spijtig genoeg wel redelijk wat slijk, hierna heb ik er niet meer naar gekeken en constant doorgevlamd, de bike toch vuil...
Na 44 km stond ik terug aan de start, juist geen 2 uur gereden. Effe blijven wachten aan de afspuitstand, maar iets te druk en alleen maar de hogedruk die je niet zelf mocht bedienen, dan maar omgekeerd naar de auto.
Al bij al was ik aangenaam verrast door het parcours, niet echt technisch, veel brede wegen maar zeker 90% onverhard, maar de ondergrond is wel zeer moddergevoelig.

Een weekend met een dubbel gevoel

2008-09-21T16:06:00.003+02:00

Dit weekend heb ik een dubbel gevoel, enerzijds heb ik goed ge'mountainbike't. Zaterdag het vast parcours in Herentals goed voor 36 km en 1u54 minuten fietsen en vandaag de marathon met start in Overpelt goed voor 95km en 4u33 mountainbike plezier. Maar alles rond het mountainbiken daar heb ik wat pech mee gehad.
Zaterdag was ik feitelijk niet van plan naar Herentals te gaan, ik ben in Mol geweest en daar ben ik op zoek geweest naar de start van een toertocht, tijdens deze zoektocht heb ik spijtig genoeg een auto-ongeval veroorzaakt waar ik in fout was (en voor diegene die mijn rijstijl kennen: ik reed niet te kort op mijn voorligger en ik reed niet te snel). De situatie was iets te laat doorgedrongen en ik kon niet meer stoppen... Gelukkig alleen blikschade.
Maar ik had nog steeds natuurlijk niet die start gevonden, ik heb het dan maar opgegeven en naar Herentals gegaan om daar het vast parcours te doen. Het was weeral een tijdje geleden dat ik daar gaan rijden ben, maar dit is toch een fun parcours, veel draaien en keren en af-en-toe een kort klimmeke. Op één van die klimmetjes heb ik voor de eerste keer in mijn mountainbike carrière mijn ketting eraf laten vallen, gelukkig was de ketting los gekomen aan de powerlink en was ze niet gebroken. Ik echter wel 15 minuten moeten zoeken naar de powerlink en ik had er geen bij, maar voor de rest geen problemen gehad, alleen nog wat plezier aan de trapkes aan de start van de rode lus.
De rest van de dag is gelukkig vlekkeloos verlopen.
Vandaag dan de 100km van Overpelt dan gaan doen, dit was een leuke tocht maar snel. Ik had een 'moving average' van 22,5km/h. De tocht zelf is mooi, veel van deze componenten: bos, singletrack, bochten, harde ondergrond, plat; af-en-toe afgewisseld met los zand, kort klimmetjes en heel af-en-toe een stukje macadam. Maar alles is natuurlijk niet vlekkeloos verlopen, na de eerste bevoorrading vertrek ik terug, ik ben goed terug op snelheid, een korte klim en bang volle snelheid met mijn schouder tegen een boom, hier was ik toch een minuutje of twee niet goed van. De schouder doet nu wel pijn, maar het had erger kunnen zijn. Een uurtje later ben ik in een bocht vol onderuit gegaan zoals het lang geleden was, redelijke snelheid in een bocht met los zand, gelukkig was de val daardoor zacht. En op ongeveer 3 uur rijtijd heb ik daar een chainsuck van gewelste, ik wil schakelen van de grote plateau vanvoor maar ik voel en hoor dat het niet echt goed komt, dus ik los wat druk en trap iets achteruit, maar daar houd het bij op, ketting compleet vast. De ketting is op een of andere manier dubbel geslagen en tussen mijn kleinste kettingblad en mijn draaipunt van mijn vering gekomen. Gelukkig zat de powerlink daar niet en heb ik zonder al te veel problemen mijn ketting los kunnen krijgen. Dat was gelukkig de laatste pech voor vandaag, alhoewel ik bijna door een bomma van de baan ben gereden (beide met de auto).
De laatste twee kilometer heb ik dan mijn spieren dan losgereden, en terwijl nog een klapke gedaan met een vrouw die ook de 100 aan het doen was en beide was het ons opgevallen: weinig volk. In totaal ben ik voorbij gestoken door 8 Hollanders en heb ik ongeveer een 8 man ingehaald... Als ik terug aankwam aan de start, was ook de parking ook zo goed als leeg op 4 auto's na.
Nu blijf ik voor de rest van de dag thuis, hopelijk geen pech meer...
Een screenshot van het parcours, zoals je ziet is er nog veel meer bos...

slag in band

2008-09-17T07:01:00.005+02:00

Nu ik mijn 15 jarige carriere als mountainbiker al veel meegemaakt zeker wat betreft het kapot rijden van wielen. Gisteren dacht ik dat het weer zo ver was...
Op mijn trainingsparcours ligt ergens een zwakke drop-off met wortels van 50 cm, je kan die op twee manieren nemen: volledig jumpen, maar dit is gezien de uitloop meestal 'nen juste' en alleen voorwiel opheffen en achterwiel de wortels laten incasseren.
Gisteren koos ik voor de laatste oplossing, maar 1 meter verder stond ik stil de buitenband (Mountain King 2.2) kwam tegen mijn kader, WTF... Ik dacht direct ja dat is een kapot wiel of een losgekomen wiel.
Niets van dit alles... Wiel er uit, velg bestudeerd, spaken gecontroleerd aan het wiel is niets aan, nog altijd recht. Dus moet die band er op een of andere manier verschoven zijn, wat lucht afgelaten om hem recht te wringen maar dat ging ook niet, nog wat meer lucht afgelaten en wat meer proberen te wringen; toen dacht ik het is in orde maar toen kreeg ik hem natuurlijk niet meer opgepompt (notubes velg-band combinatie. Heb dan maar een binnenband gestoken om mijn thuis te krijgen, maar na montage van alles bleek die slag in de buitenband dus compleet verdwenen, zo heb ik mijn trainingsritje dan maar voortgezet...
Dit bewijst toch nog maar eens dat zijdelingse krachten en notubes banden niet te samen gaan, meestal in zulke situatie verlies ik gewoon veel lucht uit de band, nu niet.

Grand Raid Godefroy

2008-09-09T15:08:00.005+02:00

Gemengde gevoelens heb ik bij de GRG... Ik had mij ingeschreven voor de 90km en samen met Nicky (die de 130 gepland had) zijn we dag ervoor naar Bouillon getrokken om niet te vroeg moeten opstaan. 5u45 is een redelijk uur om op te staan, rustig ontbeten (de hoteleigenaar had speciaal voor ons alles klaar gezet) en rustig naar de start gereden, auto op de parking geplaatst (=groot grasveld dat in sommige stukken omgetoverd was tot een modderbad, maar geen probleem voor mijn 4x4, heb ik hem eindelijk eens kunnen gebruiken:-)
Om 7u30 vertrekt Nicky, ik maak nog eerst een sanitaire stop en begeef me tegen 7u55 naar de start, geen zin om mij op te jagen. Ik kan het beter wat rustig aan doen in het begin; uit ervaring leert men.
De start is rustig, af-en-toe een kleine opstopping, maar in de eerste afdalingen zie ik het al, ik ga veel volk oprapen in de afdalingen... Na een half uurtje ongeveer begint het ineens serieus te regenen, ik was juist natuurlijk niet in een bos, dus maar een tandje bijgestoken om bos op te zoeken, en vanaf dan kwam ik ook goed in mijn ritme, ik kon regelmatig iemand remonteren op een klim en de rest ging ik wel voorbij in de afdalingen, meestal was het pad waar iedereen reed het slechts (glibberig), ik koos steeds voor de stroken met stenen en wortels omdat ik daar gewoon meer grip had en de vering doet de rest wel.
Na de afdaling van 'Les croisettes' is de eerste bevoorrading, wat energie bijgetankt en terug op weg. Maar nog geen twintig minuten later in een afdaling hoor ik ineens 'knets' en doet de voorrem het niet meer... Ik had precies zo'n voorgevoel gisteren want ik had juist mijn reserve blikjes in mijn camelbak gestoken. Rustige oude blokjes eruit gehaald, het veertje van de Hope Mono Mini was vervormt; een typisch probleem wanneer de remmen versleten zijn bij Hope. Nieuwe blokjes erin, staafje om alles bijeen te houden erin, en dan het beveilingspalletje terug plaatsen, ja watte... Hier heb ik wel een 10 minuten mee gesukkeld en dan is het weggesprongen en vond ik het meer terug. Shiiiit; effe boerenverstand gebruikt en het staafje dat de remmen op zijn plaats houdt vervangen door een colstrop bandje, hopelijk houdt dit het; anders moet ik voor en achter rem switchen.
Ondertussen was het nog steeds aan regenen, maar dat kon mij niet meer schelen, ik had een inhaalrace op het programma staan.
En inderdaad het ging vlot vooruit, een paar stevige klimmen nog en veel modder. Op sommige stukken was het zelfs zo erg dat je amper te voet boven geraakte; miserie, miserie...
Bovengekomen op Botassart wist ik dat er nog een serieus zaagtand hoogteprofiel aankwam; aan de laatste bevoorrading zat ik goed op schema om mijn doel te bereiken (eerst had ik vooropgesteld 6uur, maar na de pech en de omstandigheden had ik die bijgesteld naar 7uur). Ik had dus nog 1u40 over om een goeie 23km te doen, en heel veel hoogtemeters konden dat niet meer zijn wat ik zat toen al op 1900.
Maar dan is het verkeerd gegaan, voorbij de bevoorrading kom je aan de uitkijktoren, hier zag ik drie pijltjes staan allemaal in een andere richting :-( Ik heb gekozen voor het XFree pijltje, ik dacht de organisatie wilt duidelijk maken dat je hier van het vast parcours af moet... Maar een goei 30 minuten later stond ik terug in Bouillon en zag ik geen andere bikers meer. Nog maals shiiit. Zin om die verschrikkelijk afdaling terug naar boven te rijden had ik niet meer en heb ik dan maar de brui er aan gegeven... Het was genoeg geweest; ik en mijn bike hadden genoeg van de modder en ben ik maar via de asfalt terug naar boven gereden, ondertussen kwam ik een afspuitstand tegen, daar heb ik dan maar ineens mijn bike afgespoten; aangekomen aan de auto was het mijn beurt... Ja watte ik zag er lief uit een bruin manneke, na een half uur was ik eindelijk klaar (nog twee stortbuien op mijn nek gehad, ik was toen blij dat ik in de auto kon schuilen). En dan maar gewacht op Nicky, dat kon wel efkens duren dacht ik gezien het weer; maar niet veel later kreeg ik telefoon dat ze ook was aangekomen, ze had ook maar geopteerd voor de 90km gezien het weer en de modder.
Dit is nu al de tweede maal dat ik zo'n modder festijn meemaak in Bouillon (1998 en 2008), het lijkt erop dat je beter de '8' jaren moet vermijden.
Ga ik volgend jaar terug? Ik twijfel eraan, ik vond de organisatie maar 'lauwtjes'; op sommige punten hadden ze zeker het parcours kunnen aanpassen zodat je een aantal stap modder passage kon vermijden... (ik denk hierbij aan juist voor Sensenruth, hier steek je de asfalt over om door het bos te gaan, en je komt terug op diezelfde asfalt, maar met een steile modderklim, waar je te voet ook uitschuift...)

La Vélomédiane

2008-08-31T12:14:00.005+02:00

Gisteren, zaterdag 30/08/2008 de Velomediane gaan rijden ofwel de Cyclosportive Criquielion. Om 9u20 vertrokken met volle moed, 20 minuten na de officiële start, wist ik veel dat het een massa start was, nooit gevonden op hun website. Dus de eerste klim heb ik rustig alleen kunnen klimmen, op de tweede klim begon ik al de eerste achterblijvers van de 'Petit Criq' op te rapen, het ging goed. Hartslag was wel hoog, maar ik had dit ook de laatste keer opgemerkt tijdens de Sean Kelly, dan had ik de dag daarvoor ook iets teveel alcohol gedronken en iets te weinig geslapen, ik dacht dat gaat seffens wel weg.
Tot in Ortho gaat alles goed, het klimmen gaat vlot en ik ben in het gezelschap van de rijders van de 'Petit Criq', maar in Ortho splitsen de twee en ben rij ik lang alleen tot Maboge. Daar staat de eerste echt uitdaging op het programma: de "Mur de la Vélomédiane", ik wist dat dit niet gemakkelijk ging zijn, het eerste stuk is steil, je wint 100 hoogtemeters op 1 km, maar op het kleinste verzet gaat het vlot naar boven, iets later vlakt het iets uit om daarna af te dalen tot de eerste bevoorrading.
Hierna ging het terug naar La Roche om de noordelijke lus aan te vatten, deze lus start naast de kerk met klim naar het kerkhof om zo over te gaan naar Col de Haussire, hierin zitten stukken van 15%, lekker pittig dus. Ik voel dat het niet zo goed meer gaat, dus doe ik het wat rustiger aan. Maar boven op Haussire aangekomen is het nog niet afgelopen, we dalen eerst een stukje om dan via de grote baan naar Samrée te klimmen om via een korte afdaling langs Dochamp verder te klimmen richting Baraque Friture.
Daar moest ik toch effe uitrusten en mijn rug wat stretchen, want die deed de laatste 5 kilometers verschrikkelijk pijn, natuurlijk als je boven op de Baraque staat is er maar één richting: naar beneden, yippie... We dalen van 640 naar 190 om hierna de nemen we de 'Côte de Roche à frêne': helling 17. Hier sterf ik voor de eerste keer, amai een serieuze inzinking, dan volgt helling 18, dit was de laatste helling voor de tweede en laatste bevoorrading. Op deze helling gaat het licht uit, maar na deze helling gaat het nog steeds (amper) naar boven; en hier gaat het licht nog een paar keer uit.
Op de bevoorrading probeer ik te recupereren en te eten, ik vul ook mijn camelbak, maar mijn rug blijft pijn te doen en mijn maag ligt helemaal overhoop.
Na de bevoorrading gaat het licht naar boven, ik begin terug volle moed, maar lang duurt het niet, mijn lijf wil echt niet mee; ik zoek ook effe de bosjes op om mij wat te verlichten, wat toch een goede invloed heeft op de rugpijn, maar de buikpijn blijft. Tot Rendeux zie ik af en krijg het mentaal moeilijk, want daar zie ik de pijl La Roche 21 km en ik denk er aan om binnen te rijden, maar in Marcourt beslis ik toch maar de tocht uit te rijden, al sterf ik nog ettelijke keren.
En sterven doe ik nog zeker 6 keer, 2 keer op de 3 overblijvende gecatalogeerde Côtes. Eindelijk komen we terug aan in Dochamps en weet ik dat het licht bergop gaat en dan afdalen is tot in La Roche. Ik pers voor die laatste 1.7km nog alles uit mijn lijf en het klimmen ging vlotter dan ik verwacht had en dan de afdaling: 9km naar beneden, tegen gemiddeld 50km/h naar beneden gevlamt. Die hollander met zijn caravan kom me niet lossen :-)
Na 9u19 sta ik dan eindelijk terug aan de start, met een desillusie rijker... Ik had verwacht op een goeie 7 uur binnen te zijn... Ook zojuist mijn log een bekeken en over de laatste 40km heb ik 3 uur gedaan en hiervan zijn 9km afdaling... Van inzinking gesproken.
Vorig jaar had ik mei tijdens de Sporta happening ongeveer dezelfde gereden en heb ik toen er maar 8 uur over gedaan in de regen...
Aan wat ligt deze slechte prestatie? Waarschijnlijk aan te weinig slaap, de alcohol van de dag ervoor en iets te snel gestart; ik stond aan de muur van Maboge 20 minuten sneller als vorig jaar; en ik denk dat ik het vooral mentaal moeilijk heb gehad wanneer het zwaar werd.
Vandaag voel ik me redelijk goed, geen stijfheid of zware benen.
Statistieken: 170km, 3300 hm, 9u19 tegen een gemiddelde van 18.2 km/h
En dan nog het laatste: dit is een dure tocht; 33 euro inschrijven voor amper twee bevoorradingen, op de laatste was zelfs geen sportdrank en om te eten was er alleen: suikerwafels, granny (alleen op de laatste), bananen (te onrijp en dus niets waard als energie), appelsienen en ja water gelukkig. Als ik zag hoeveel fietsers ergens water gingen bijtanken in cafe's en supermarktjes, is dit duidelijk een teken dat er op zijn minst 1 bevoorrading te weinig was. Qua veiligheid en het begeleiden van de fietsers: alleen maar lof op de meeste gevaarlijke punten stonden seingevers die goed werk deden en opmerkelijk veel buitenlanders gezien; buiten de Hollanders waren er ook Duitsers, Denen en Italianen.

Willy Van Nitsen Classic

2008-08-25T08:53:00.003+02:00

Na de val van donderdag had ik mij voorgenomen met de koersfiets te gaan fietsen op zaterdag, effe wat gezocht op het net en de Willy Van Nitsen classic gevonden; deze vertrekt in Sint-Truiden en er is keuze tussen 90,135,160 en 180 kilometer.
Ik kies voor de 135, een afstand die mij goed ligt en waarbij ik dan niet te moe ben 's avonds.
Het parcours gaat over glooiende wegen door het Katarakt landschap richting de provincie Luik, waar de hellingen langer worden, maar nooit steil. Ik rijd in gezelschap van 2 mannen die onderweg te samen zijn gekomen, dit is eens iets anders dan zo'n 135 km alleen rijden, we rijden alledrie op ongeveer hetzelfde tempo op het vlakke en bergop, dus dat is leuk.
Rond halfweg; aan de splitsing met de 160/180; begint het ligt te druppelen, en even later effectief te regenen... Gelukkig waren we juist aan de bevoorrading en konden we een beetje schuilen voor de regen, die na 10 minuten ophield: perfect timing... Na deze bevoorrading zaten er nog een paar klimmetjes in, maar ging het toch terug langzaam richting Sint-Truiden.
Op de terugweg hadden we gehoopt op rugwind, maar dit viel tegen het was stevige zijwind en meestal zijdelings vooraan ipv langs achter :-(
Na 5u30 stonden we dan terug aan het kasteel, mijn controle kaart afgegeven en mijn tombala bonnetje gecheckt; bijna vergeten; en ja hoor ik had prijs... Ik mocht kiezen uit wat er op tafel lag, het is een termo vest van bioracer geworden, hadden we juist nodig.
Daarna naar huis, ik zat nog maar juist in de auto en ik hoorde dat Tia goud had gewonnen, dat was een mooie afsluiter van deze rit.
Statistiek: 135 km, 1500 hoogtemeters

Willy Van Nitsen Classic 135

Share your bike routes @ Bikely.com

3 keer gecrasht op training

2008-08-21T18:34:00.002+02:00

Juist terug van mijn trainingsritje, ik ben tijdens dit ritje dus 3 keer tegen de vlakte gegaan. Dat parcours doe ik nu al 8 jaar met verschillende variaties, af en toe val ik eens op nieuwe technische stukken, maar deze keer wou ik gewoon trainen; niets speciaals...
De eerste val was de ergste; aan het fort van Edegem zijn op een bepaalde plaats kleine heuveltjes, 30 cm hoog; ik doe daar steeds een jumpke. Deze keer kwam ik ook van de grond, maar niet hoe ik wou... Wat ik me nog kan herinneren is dat mijn mountainbike voor mij weg vloog en ik daar achter met mijn benen vooruit (beide tegen ongeveer 20 km/h). Ik ben toen van op ongeveer 1 meter hoogte los op mijn achterste gevallen, dat doet dus verschrikkelijk pijn (ik moet nu zien hoe ik zit zonder op de pijnlijke plek te steunen). Toeval wilt dat daar juist drie klein gasten staan die onder de indruk waren (en ook bezorgd), na 5 minuten was ik wel bekomen en ben ik terug opgestapt alsof er niets gebeurd was, na een val is dat altijd het beste.
Een beetje later in het fort van Wilrijk duik ik nogmaals de decor in op de meeste technische afdaling nadat mijn stuur een boom raakt; gelukkig zonder gevolgen de snelheid was hiervoor te traag (5km/h). Ik werk mijn toertje daar zonder problemen af en zet koers naar oude spoorweg richting Mortsel, maar op een smal padje blijf ik met mijn voet haken in de 'hoge' bodembedekkers en hopla overkop. Toen heb ik maar beslist om de rustige route naar huis te nemen en mijn wonden te likken.
Veel is er (nog) niet te zien, maar mijn linkerkaak van mijn gat door verschrikkelijk pijn, dit zijn de risico's zekers. Hopelijk komt het weekend niet in gevaar...

TT Grobbendonk

2008-08-15T15:29:00.004+02:00

Hoe van een gewone TT een stevige rit maken: Rij met de mtb daarnaartoe: 20km, doe eerst de 45 km, en daarna de 25 km tegen een stevig tempo, rij daarna terug huis met tegenwind, in totaal 108 km, thuis gekomen moe in mijn loungezetel gecrasht op mijn balkon en effe moeten recuperen.
De TT zelf, ik had er niet veel van verwacht, maar al bij al is dat goed meegevallen. Eerst slingeren op de singletrack in het militair domein, daarna regelmatig korte singletracks door verschillende bossen daar tot de bevoorrading. Hierna deed de 45 km via vooral brede wegen een lus rond Vorselaar, om na 20 kilometer terug aan te sluiten bij de 25km, de laatste 7 km was dan vooral binnenrijden door residentieel Grobbendonk.
In totaal heb ik er 5 uur over gedaan en aangenaam verrast door de omgeving, maar ik vermoed dat de mooie paadjes in het militair domein alleen maar toegankelijk zijn tijdens speciale gelegenheden.

Statistieken: 108,5 km; 5 uur rijtijd een gemiddelde van 22.6 en een totale hoogtewinst van 134 meters.

Bataille des Ardennes

2008-08-10T19:06:00.003+02:00

Ik wou vandaag absoluut gaan mountainbiken, het voorspelde weer was niet schitterend. Regen/kans op buien tijdens de voormiddag, 's middags zou uit opklaren, dit kon me niet schelen, met een voorspelde temperatuur van 20°C is dat allemaal zo erg niet. Dus ik was van plan vuil te worden, dan kan je dat maar beter in de Ardennen doen, de Bataille des Ardennes is een echte klassieker onder de marathons, dus ik richting Sprimont, tijdens de autorit heeft het heel de tijd lichtjes geregend en bij aankomst was het nog steeds aan het regenen, dan maar inschrijven er waren nog voor wie het voorspelde weer geen rol spelen blijkt uit de wachtrij voor het brevet, toch een goeie 10 minuten moeten aanschuiven, maar als ik vertrok was het opgehouden met regenen: prachtig.
Het eerste deel van de Bataille is best pittig, vooral de afdalingen, ik merk direct op dat mijn voorband te hard staat, hij botst veel te veel. In de eerste technische afdalingen waren de eerste slachtoffers al gevallen: bike-pech en sommige willen hun bike gewoon daar waar ze pech hebben repareren en dit betekent in de ideale lijn juist op het meest technische stuk, voor mij geen probleem, maar toch eens goe van mijne tak gemaakt. Het parcours kabbelt rustig voor met korte klimmen, afdalingen en modder tot de eerste bevoorrading waarna de eerste lange klim komt van 350 hm.
In de daarop volgende afdaling kom ik Michiel tegen en deze keer had hij geen pech, de vloek is verbroken, we fietsen effe te samen en zegt dat nu de langste klim er aankomt, merci voor de verwittiging, zo kon ik wat doseren. De klim is inderdaad ook lang: 376 hm in 6.42km met nog een kleine afdaling erin en de tweede bevoorrading, daar doe ik nog effe een klapke met Michiel en terug vertrokken voor de rest van de tocht.
Dus de rest van de lange klim vervolledigen, en dan rustig aan afdalen op glibberige wegen, nu pas ik op dat ik niet zoals vorig een duik neem in de beek naast het pad.
De kilometers gaan vlot voorruit, nog een serieuze klim en we zijn aan de derde bevoorrading; volgens sommigen is het moeilijkste nu achter de rug, we zullen zien. Ik vul mijn buikje en camelbak en ga terug verder en inderdaad wat volgt is een glooiend met alle soorten ondergrond die we al hadden gehad: asfalt, modder, diepe modder, natte modder, droge gravel. De grote plaat vooraan gaat er regelmatig op en de snelheid gaat de hoogte in, dit doe ik normaal nooit, maar ik voelde mij goed dus waarom niet, af en toe komt we nog een stevige kuitenbijter tegen en voordat ik weet ben ik aan de laatste bevoorrading, nog effe snel iets gedronken en een suikerwafel in de mond gestoken en verder, shit een stevig modder stuk en dan een mond vol eten is niet altijd even gemakkelijk. Maar na dit stuk gaat het voornamelijk naar beneden en probeer ik nog wat snelheid te houden en ja hoor na juist geen 5uur kom ik terug aan. Héhé dat heeft goed gedaan, ik had gehoopt op 5uur en het is gelukt en in deze omstandigheden, ik ben content.
Aan de aankomst kom ik Nicky nog tegen, alsook Jokke en de Phille van de Zoenk, nog een pintje gedronken en dan maar terug naar de auto voor een opfrisbeurt en de terugrit naar huis.
Statistieken:
77.6 km, 1850 hm in 4:58:18
Hoogteprofiel:

Besluit:
Bij mooi of slecht weer, de Bataille is een aanrader, echt een mengeling van alles en toch een paar technische afdalingen, tot volgend jaar.

Continental attack&force

2008-08-08T08:00:00.003+02:00

Yesterday after fixing my mountainbike I also needed to put new tires on my roadbike. First the rear tire: Continental force, getting the first side on the rim (Campagnolo Vento) was already hard work, after fitting the innertube I had to get the other side on the rim. Normally on a mountainbike the complete job is done in 5 minutes, now it took me 10 minutes just to get it the last side on the rim and I needed a tire lever to get it on.
Now the front wheel, this was even harder to get on... First I broke a tire lever to get the previous tire off, then I struggled to get the new tire on for half an hour, broke another tire lever trying, almost gave up, but finally made it.
I just hope I don't have to fix a flat tire soon when out riding...

Nicolai en hope remmen, gevloekt

2008-08-08T07:37:00.004+02:00

Gisteren avond 3 uur bezig geweest om mijn remmen in orde te krijgen, aaargh. Na de Tour de Tirol moest ik mijn Nicolai effe controleren en nieuwe ketting opleggen, dat ging allemaal vlot. Totdat ik mijn achterwiel terug plaatste, shit achterrem sleept. Zo te zien kwam in van de twee zuigers niet to goed terug, en te zien aan de grotere sluitage van het rechtse remblokje, was dit al een tijdje zo. Hiermee heb ik zeker 2 uur aan het sukkelen geweest om het in te krijgen, en het is nog niet naar mijn goesting, de rem sleept nog steeds. Ik denk dat het een grondige reiningsbeurt nodig heeft.
Daarna de voorrem gecontroleerd en die sleept verdomme ook, niet zo erg om me direct zorgen te maken. Effe een proefrit gemaakt in de garage en dat rare gevoel tijdens korte bochten op asfalt is terug, ik had dit ook tijdens ook meerdaagse in de laatste lange asfaltafdalingen. Ik dacht dat dit aan mijn banden lag en de druk hierin. Nu kon ik hiermee wat spelen, maar veel verschil maakte het niet uit. Dus het moet ergens anders aan liggen, nog wat met de luchtdruk van de voorvork gespeeld maar dat gaf ook geen veranderingen. Dan toch eindelijk gevonden, mijn balhoofd doet raar bij het draaien naar links, hier zal ik zondag eens moeten naar kijken nu geen zin niet meer, na de miserie met de remmen

Sean Kelly classic

2008-08-03T08:31:00.009+02:00

Gisteren naar Baraque Friture gereden om de VWB Sean Kelly klassieker te rijden. Om 7u15 ging de wekker, amai dat is vroeg; ik lag pas om 1u30 in mijn bed na het pokeren gisteren; en met mijn buik ging het ook al niet goed: veel krampen en steken, gelukkig verdwenen die na 5 minuten. Dan maar klaar gemaakt om te vertrekken, nog effe 2 rijsttaartjes gekocht onderweg bij de bakker en op naar de Ardennen, mijn gps zei dat ik zou arriveren om 9u30, dat is nog een mooi uur om te vertrekken.
Om 9u00 reed ik dan de E42 op, ineens kwam het in mijn op dat ik gelezen had op de website afrit 50 op de E25; effe mij opzij gezet mijn fiets gps erbij gepakt en opgezocht hoe de track loopt en ja hoor ik had mij duidelijk vergist, shiiit; dat is niet de eerste keer dat ik mij vergis tussen E42 en E25 ginder... Dan maar de gps coordinaten opgezocht van het bloso skicentrum op de fiets gps en ingevoerd; geschatte aankomsttijd: 9u55 ja watte...
Eindelijk aangekomen om 9u55, de gps had gelijk :-( Klaargemaakt en op naar de inschrijvingen, daar de eerste meevaller van vandaag het kost maar 5 euro ipv de 7 dat ik dacht. Wegens dit late vertrekuur had ik al besloten de 130km maar te rijden ipv de 196.
Om 10u05 dan echt vertrokken, amai die stomme helling vanaf de inschrijvingen naar de weg deed direct pijn, direct een hoge hartslag, dat voelde niet goed aan, ik dacht ik ben nog niet opgewarmd, heb mij toch misschien wat druk gemaakt, dat zal seffens wel verdwijnen. Het ging in begin ligt bergaf en dan kwam de eerste helling, de benen voelde goed, maar die hartslag direct tot mijn omslagpunt, raar... Hierna ging het verder meestal bergaf met af en toe een kleine een helling, zo ging het verder over een saaie weg richting Remouchamps. Daar was de eerste bevoorrading en lag La Redoute te wachten; awel La Redoute viel goed mee, ik ken gelukkig die helling en heb een goede triple liggen op mijn wegfiets dus ik kon die gemakkelijk compleet als zittend oprijden tegen een hoge trapfrequentie, leuk zo de andere stoempers voorbij te rijden (sommige hadden zelfs nog tandjes over, maar toch stoempen ongelooflijk die wegrijders toch); hartslag piekte rond de 183 veel te hoog, maar ik trok mij hier niet veel van aan, ik had mij neergelegd bij die hoge hartslagen vandaag, de benen voelde goed aan.
Daarna kwam de Cote de Chambralles, een steile start gevolgd door een korte afdaling en direct daarachter de Cote de St. Roch om te eindigen aan Xhoris, amai dit deed pijn. Na deze twee volgden nog langere hellingen: Cote de Ferrieres en Col du Rideux, die lange cols lagen me nog, maar al die kleine puistjes er tussen deden pijn. Wat me toen opviel was dat ik constant rond de zelfde mensen reed, ik werd constant ver gelost op die korte klimmekes, haalde die altijd in op de afdalingen; de meesten (99%) kunnen echt niet afdalen; en op de langere klimmen moest ik altijd in het begin lossen, maar tegen het einde van de klim had ik ze meestal ingehaald.
Maar eerlijk te zijn begon ik toch serieus af te zien, waarschijnlijk van die constant te hoge hartslag; ik kreeg zelfs op een bepaald moment koude rillingen, dit is voor mij meestal het teken dat er iets mis is. Op de volgende bevoorrading heb ik dan rustig de tijd genomen om iets te eten en het plannetje erbij genomen, en dan maar besloten de afsplitsing te nemen van de 70km, die ging mij op zijn minst twee hellingen uitsparen, maar dat wilt niet zeggen dat het vlak was. De 70 neemt de N806 naar Manhay, deze weg loopt lichtjes naar boven, maar wordt constant iets steiler, maar niet te steil; een hoogteverschil van 267m op 9 km, dat lijkt mij een leuke trainingsklim voor de toekomst.
Hierna volgt nog een korte afdaling naar de laatste bevoorrading in Oster, waarna we nog 230 hoogtemeter moeten overwinnen om aan de startplaats te geraken, dat is het nadeel wanneer je op één van de hoogste punten van België start.
Na 4u50 was ik dan eindelijk terug, de benen waren niet echt moe, maar mijn lijf wel... Handdoek gaan ophalen (fel gele badlaken van VWB) en terug naar huis, maar eerste effe een powernap gedaan op een parking langs de autosnelweg.

Hoogteprofiel:

Kaartje:

Statistieken:
108 km met een totaal van 1900 hoogtemeters afgelegd in 4u50 (inclusief stops) voor een gemiddelde van 22.1 km/h. Al bij al mag ik hiermee content zijn...

Opmerking: terwijl ik dit geschreven (op de zondagmorgend erna) ben ik wel drie keer naar de wc moeten spurten; dit verklaart waarschijnlijk veel dat mij lichaam gisteren niet in topvorm was en mij waarschuwde van opkomend onheil.

Tour de Tirol

2008-07-31T21:22:00.003+02:00

Sinds zondag ben ik terug thuis van de Tour de Tirol, 1 inrijritje (lus) en 7 ritten in lijn. Weer zat niet echt mee in het begin, woensdag zijn we zelfs volledig uitgeregend, maar vanaf dan niets dan goed weer.
Een volledig verslag en foto's volgen nog op mijn reisverhalen blog, maar dit zijn in ieder geval wat statistieken:
19/07/08 47 km, 900 hm
20/07/08 78 km, 2100 hm
21/07/08 84 km, 2100 hm
22/07/08 68 km, 2800 hm
23/07/08 94 km, 800 hm
24/07/08 54 km, 2500 hm
25/07/08 88 km, 3300 hm
26/07/08 54 km, 1600 hm

In totaal dus 567 km en 16100 hoogtemeters, dit is de zwaarste meerdaagse die ik gedaan heb, en ik heb hem goed verteerd. Beter als de vorige, ik heb duidelijk een goed recuperatie vermogen, nu wat profiteren van de goede conditie en deze winter wat beter mijn conditie proberen te houden.

Bedankt Hans voor de organisatie en Alain, Jimmy, Gunter voor het gezelschap en natuurlijk Marie-Jose bedankt voor de logistiek, zonder jou was dit allemaal niet gelukt.

Trainingsritje

2008-07-31T21:14:00.002+02:00

Vandaag mijn eerste keer terug op de fiets na de tour de tirol, efkes een tochtje via het Albertkanaal en zo via de oude Nete richting Duffel en terug naar huis. Spijtig genoeg in Lint plat gereden, maar het was een trage platte band, dan maar heel de tijd staand fietsend terug gereden naar Boechout... Amai dat is vermoeiend, op het einde moest ik wel voorzichtig zijn anders zou ik te veel schade hebben aan mijn velg.
Thuis gekomen maar direct een nieuwe binnen- en buitenband gestoken, gelukkig geen schade aan de velg, alle de fiets is in orde voor zaterdag: Sean Kelly Classic 196 of 130 km in de Ardennen...

Originele bestanden van vholdr

2008-07-14T18:24:00.007+02:00

Een paar mensen hebben gevraagd hoe de kwaliteit van de originele bestanden is, daarom heb ik die ook maar op mijn server gezet hieronder de links:

Dit is de originele versie van de nieuwe technische afdaling (zie vorige blogpost)
Voor de mensen waarmee de plugin niet werkt: dit is de rechtstreekse link

Dit is een ander filmpke, met een ander standpunt, hiervan volgt de kleine versie nog
Voor de mensen waarmee de plugin niet werkt: dit is de rechtstreekse link

Nieuwe camera posities

2008-07-13T14:34:00.008+02:00

Volgende week vertrek ik naar Tirol voor de Tour de Tirol, een grote lus rond Innsbruck vertrekkende in Lermoos. En voordat ik vertrek wou ik toch een paar nieuwe camera posities proberen van mijn 'headcam'.
Tijdens mijn 'speeltijd' heb ik ondertussen nog een technische stukje bijgevonden dat vandaag eindelijk gelukt is, vorige week was er dus duidelijk iets verkeerd met mijn voorrem, vandaag ging het redelijk vlot.

Probeersel van camera posities, tweemaal hetzelfde stuk
* Camera rechts daar waar de zitbuis en bovenbuis te samen komen:

* Camera rechts daar waar de zitbuis en bovenbuis te samen komen, maar nu naar achter gericht:
Dit geeft toch een heel andere kijk om de techniciteit van het parcours.

Dit is een stukje singletrack op de oude spoorweg bedding in Mortsel. Er zijn daar speciale kleine heuveltjes aangelegd voor wat jumps te doen.

In het volgende filmpke is het dezelfde singletrack, alleen is de camera meer naar de grond gericht:

TT Meerdael Classic

2008-07-06T09:54:00.003+02:00

Vandaag stond de 100km van de downhillbikers op het programma, normaal gezien ben ik een late starter maar omdat ik met Hans was afgesproken was het is vroeger dan anders voor mij. Om 8u30 was ik op post, snel ingeschreven (het wordt eens tijd dat ik stickers maak met al mijn gegevens zodat ik niet telkens die briefjes moet invullen) en op weg.
De tocht is een mooie afwisseling van bospaden, singletracks, klimmetjes en afdalingen . Zelfs de freeride achtige afdaling aan de spoorweg in Pecrot zat erbij, dit was de eerste keer dat ik deze reed, leuk. Gelukkig reed er maar 1 persoon in de 'weg' die ik op een bepaald stuk van het traject heb kunnen uitremmen zonder hem in gevaar te brengen, maar een beetje later zat ik weeral achter tragere rijders. Ik kom hier nog wel eens terug als het rustiger is.
De eerste bevoorrading liet wel wat op zich wachten, ze beloofde 4 bevoorradingen op de 100km, dus om de 20km zou je verwachten... Maar de eerste was pas op 30, dan op 50, 70 en 80 een beetje een rare verdeling, maar je weet natuurlijk niet hoe dit altijd praktisch anders kan.
Tussen kilometer 60 en 70 heb ik effe in een klim-trance gezetten, heerlijk alles gaat dan vanzelf, echter na de 3de bevoorrading kwam ik in een dipje terecht.
Na de 4de bevoorrading kwam ik toch terug op gang, maar vanaf dan was het vooral binnenrijden over brede wegen met alleen nog wat vals plat.
Achteraf nog wat blijven plakken op de apres-bike.

Trainingstochtje

2008-07-05T08:57:00.002+02:00

Vandaag een trainingstochtje gedaan van bij mij thuis, sinds ik nu in Boechout woon, was het nog wat zoeken om de vroegere tracks wat aaneen te koppelen, redelijk gelukt, maar het zou iets langer mogen zijn. Ik ga proberen volgende keer de 'bergen' van Edegem er nog in te lassen.
In het fort van Wilrijk heb ik wel een nieuwe technische afdaling gevonden, ik heb ze een paar geprobeerd maar het is me niet gelukt te rijden, eenmaal zelfs met mijn borst tegen een serieuze tak gebotst, waar ik nu nog altijd last van heb. Anderzijds viel mij op dat ik weinig remkracht had van voor.
Na een kleine 2 uur was ik terug thuis en ben ik maar ineens begonnen aan de ontluchting van mijn voorremmen en dan zag ik het: ik had duidelijk mijn voorrem niet goed of helemaal niet vastgezet, alles stond los... Ik heb hier veel geluk gehad.

TT Ronse

2008-06-29T18:29:00.003+02:00

Gunther, een van mijn Tour de Tirol maatjes, zijn club organiseerde een TT in Ronse, dit is niet echt mijn streek waar ik dikwijls ga mountainbiken, maar ze beloofde dat dit de tocht is ginder, die het mooiste van de streek toont. En ik moet toegeven het kan de vergelijking aan met het Hageland.
De tocht was een combinatie van veld, bos, asfalt in de juiste combinatie. Gelukkig las alles droog, want anders had het afzien geweest. Er zaten steile klimmetjes in, en de iets langere 'vals' plat, alsook toch een aantal technische stukken. Een klimmeke niet boven geraakt (die voor de eerste bevoorrading), evenwicht verloren:-)
Het enigste echt lastige vond ik de verschillende graspassages waar je niet kon zien hoe het spoor was, soms zat je in een geul soms niet, in één van zo'n passage heb ik het gras van dichtbij bekeken en het was plat onder mij :-)

Statistics:
68.72 km
1300 hoogtemeters
3:54:59 onderweg

Parcours:

Parel van het Hageland

2008-06-22T09:04:00.002+02:00

Gisteren naar Liedekerke geweest voor een asfalt semi klassieker zoals dat heet bij de Vlaamse Wielrijdersbond.
De tocht van 135 km loodst ons via allemaal rustige wegen door het pajottenland (vandaar de naam natuurlijk:-) In het begin waren de klimmetjes allemaal echt niet steil, ik kon ze allemaal gemakkelijk op de grote plateau op rijden tegen op zijn 20km/h, dat voelde goed. Dit bleef zo duren tot de eerste bevoorrading, waar we richting Henegouwen gingen, daar waren de klimmen langer en steiler, wat een verschil ineens, de meeste waren ook echte stinkers met op ofwel nog een steil stuk, ofwel was het einde niet te zien. Aan de kanten van Flobecq moet ik de kant op een klim voor een dalende auto en ik hoor psssst, shit plat, de laatste 10 hoogtemeters maar te voet gedaan en daar een rustig plaatsje uit de weg gezocht en mijn voorband vervangen. Een 10-tal minuten terug vertrokken, het blijft op-en-neer gaan tussen de hoogtelijnen 50 en 120, na 100km komen we terug aan de bevoorrading in Zarlandinge. Daar hoor ik de organisatie zeggen dat het ergste voorbij is en dat het binnenrijden is.
En inderdaad het eindigt zoals het begonnen was, vals plat klimmen die je kunt 'opvlammen', maar er zitten daar toch nog een paar serieuze puisten in bij het uitrijden van Zandbergen, in Meerbeke en Roosdaal. In Roosdaal op de laatste klim voel ik plots iets achteraan, en ja hoor tweede platte band. Shit. Ik zie op mijn gps en merk op dat ik niet ver meer ben van de start, dus ik besluit om rustig tot de start de wandelen ipv. mijn band te plakken. Na 5u30 ben ik terug aan de auto.
Een mooie tocht in een mooie omgeving en op rustige wegen, voor herhaling vatbaar.
Stastieken: 133 km, 4u50 gefietst, 20min gestapt, fietsgemiddelde 27,2 km/h en 1300 hoogtemeters, dit laatste was verassend. En terwijl ik dit zit schrijven op zondagmorgen voelen mijn bene goed aan, de conditie voor onze Tour de Tirol zit snor...

Parel van het Pajottenland

Share your bike routes @ Bikely.com

Inpak weekend

2008-06-02T10:01:00.005+02:00

De stilte even doorbreken, twee weken geleden een weekend naar Mehring geweest. Verslag foto's en videos volgen nog later. Na dat weekend moest ik dringend mijn nieuw appartement inrichten: schilderen, verhuizen, installeren, daardoor twee weken verplichte fiets rust. Het gepasseerde weekend de laatste hand hier aangelegd, en mij voorbereid op het vertrek naar Andalusia. Hierdoor moest ik mijn Nicolai inpakken, hiervan heb ik mooie foto-reportage gemaakt en op mijn reisverhalen blog gezet.
Het verslag van die mountainbike vakantie zal je daar ook terugvinden.

TT Zwalm

2008-05-12T15:43:00.006+02:00

Vandaag had ik niet veel zin om 25 euro uit te geven in Theux en tussen de koerskonijnen met te frustreren. Dus uit TT had ik de keuze tussen Glabeek en Zwalm. Glabeek is niet echt een gemakkelijke verbinding, dus dan maar naar de Zwalm getrokken, het hoogteprofiel zag er toch leuk uit.
Afstanden voor de mountainbikers waren: 25,35 en 50. 50 vond ik wat kort, dus ik ben eerst de lus van de 25 opgedraaid, amai was dat een teleurstelling. Ik denk ongeveer 80% asfalt en als er dan iets off-road tussen zat was het een smalle afdaling tussen de prikkeldraad, niet echt iets voor beginners, waar deze afstand toch voor gemaakt is. Ook op die 25 km drie keer verkeerd gereden door moeilijk zichtbare of gewoon verdwenen pijlen. Na 1u20 ongeveer stond ik terug aan de start, effe iets gegeten, helmet camera gemonteerd en nu de lus van de 50km gedaan.
Op deze lus was gelukkig het off-road gehalte iets hoger, maar toch ondermaats naar mijn zin. Rond kilometer 50 kreeg ik weer honger en ik zag het ook aan de hartslag, hij ging weer niet naar boven, aan de bevoorrading twee pepperkoeken en een AA drink binnen geslagen, dan 10 minuutjes rustig aan gedaan, hierna de gas terug opengedraaid voor de laatste 18 kilometers.
Op 3u58 stond ik terug aan de auto met 82 kilometers op de teller en een goede 1000 hoogtemeters.
Maar terwijl heb ik toch mijn nieuw speelgoed kunnen testen: VHoldR helmet camera. Qua concept hetzelfde als die van Oregon scientific, maar betere kwaliteit en gebruiksvriendelijker. Hier een samengestelde filmke:

Hier zie je de combinatie van de twee posities: op de fiets aan de zadel-bovenbuis samenkomst en de andere is op de helm. Ik vind ze beide geslaagd, misschien moet ik alleen nog een positie iets meer naar voren vinden op de fiets, zodat je meer ziet van de omgeving, anderzijds is huidige positie wel leuk om de verschillende dempers hun werk zien te doen, voor technische afdalingen is dat zekers de positie.
Track:

TT Zwalm

Share your bike routes @ Bikely.com

Hemelse Honderd van Hamoir

2008-05-10T18:32:00.001+02:00

Vandaag de Hemelse Honderd van Hamoir gereden, dit is een verzameling van tracks van toertochten in de buurt met hier en daar een aanpassing en verbindingsstuk van Hans Berge.
Verleden week had hij mij uitgenodigd om mee te gaan rijden, eerst wou ik feitelijk niet mee gaan omdat ik nog een aantal inkopen moest doen voor mijn appartement. Maar ik dacht, als het goed weer is in Belgie, moet je er van profiteren. Dat appartement gaat niet lopen.
Ik ben Hans gaan oppikken aan de carpool parking te Hoegaarden, dan verder gereden naar Hamoir. Om 8u47 zijn we dan vertrokken voor een marathon, we hadden 2 liter reserve water bij, dit hebben we boven aan het maria kappelleke gelegd omdat we hier toch nog opnieuw voorbij kwamen na 70 kilometer zodoende hadden we genoeg water voor de rest van de dag.
Al goed dat we dat gedaan hebben, want op de tocht zelf kom je niet veel beschaving tegen, dat is wat hem ook zo mooi maakt: de stilte en de verlatenheid. Dit heeft ook als gevolg dat je gemakkelijker dieren tegenkomt: een vos, 3 hertjes, veel roofvolgels en bisons (maar die stonden op een wei :-)
De tocht zelf was een afwisseling van brede padden, technisch paadjes, een beetje asfalt en in alle richtingen: naar boven, naar beneden en plat.
Alleen de laatste klim is me niet goed bekomen, een moeilijk en steeds steiler wordend pad, kapot gereden door paarden. Daar heb ik een serieuze klop gekregen, waarschijnlijk te wijten aan een te kort aan eten. Hartslag wou gewoon niet meer naar boven en de benen wilden niet mee, laat me dat maar weeral een lesje zijn. Volgende keer op zo'n tocht toch iets beter op de juiste calorieen letten.
Al bij al, wreed content dat ik de kaap van 100km op de mountainbike nog eens voorbij ben gestoken, analyse van de hartslag data zegt me ook dat ik er klaar voor ben en dat alle binnen winterkilometers iets hebben opgeleverd. Nu nog wat consolideren en ik ben klaar voor Andalusie en Tirol.
Statistiek: 106,8 km; 2200 hm; 8u10 onderweg, waarvan 7u27 aan het rijden.

Hemelse Honderd Hamoir

Share your bike routes @ Bikely.com

Aischdall-Bike

2008-05-04T08:05:00.007+02:00

Vandaag staat de Aischdall-Bike in Hobscheid op het programma, naar het schijnt een mooie marathon, er zijn verschillende afstanden mogelijk voor ieders wat wils. Ik kies voor de 66 km.
De start is rustig vanuit het dorp naar de bossen, we flirten met de Belgische grens. Ik geraak goed opgewarmd, ik had me voorgenomen om een beetje gas te geven om te zien hoe dit ging na drie bike dagen en het gevoel in het begin was zeker goed.
Op de eerste asfalt afdaling voel ik iets raar aan mijn achterwiel precies of er zit een serieuze slag in, shit dacht ik juist een nieuw wiel amper 300 km mee gereden. Ik stap af en zoek de schade, uiteindelijk blijkt dat mijn achterband gescheurd is aan de banddraad en mijn binnenkant komt eruit over een goede 3 centimeter. Shit, hoe ga ik dat oplossen dacht ik. Wiel eruit, band gedemonteerd en in de camelbak opzoek naar een lapmiddel, gelukkig had ik juist die dag gewisseld van inlegzolen in mijn schoenen en had ik de oude zolen meegenomen ingeval ik pijn zou krijgen. Dit kon perfect gebruikt worden in combinatie met een powerbar verpakking, alles terug gemonteerd en band opgepompt er is nog wel een bult op de plaats van de scheur maar de binnenband is op zijn minst beschermd.
Terug vertrokken en de gas goed open gedraaid, zeker op de beklimming naar de eerste bevoorrading, er zat er ene in mijn wiel die ik eruit wou:-) Aan de bevoorrading wat gegeten en terug vertrokken, de klim die volgt vond ik een verradelijke hij begon gemakkelijk, maar werd steiler en steiler hij deed pijn. Het ging zo glooiend verder door het bos tot de splitsing met M route. De L route ging richting het dal naar Septfontaines, waar er een pittige asfaltklimmetje inzat om het dorp terug uit te rijden om daarna terug het bos in te duiken, een beetje later is er bevoorrading 2. Effe een pauze inlassen, iets eten en drinken en vertrek ik terug.
Wat volgt is samen te vatten in: gemakkelijk bereidbare paden, de klimmen waar meestal goed te doen met af-en-toe een steil stuk, afdalingen waren niet technisch soms over een breed pad, soms over een smal spoor (maar niet echt een singletrack). We komen amper ook het mooie bos uit, het lichtspel is prachtig doordat de zon nog een beetje vrij spel heeft door de jonge blaadjes aan de bomen en die gras groene onderbegroeing belicht, een prachtige omgeving om in te biken.
Aan de derde bevoorrading vul ik mijn camelbak bij, rust even terwijl ik nog wat eet. Hierna volgt de meeste technische afdaling van de marathon, een soort holle weg met af en toe een tak in de weg, saai... Vanaf dan is het binnenrijden, op de laatste klim kom ik nog Michiel tegen, we doen een klapje terwijl we rijden maar ineens doet zijn fiets raar, heel zijn achterbrug gaat over en weer; blijkt dat hij plotseling een rondelle kwijt is aan een scharnierpunt van zijn fully, niet gezond die speling. Michiel vloekt op de rode lintjes, blijkbaar telkens hij een rood lintje tegenkomt gaat er wel iets kapot. Hij doet het met zijn vriendin rustig aan, ik neem afscheid en rijd verder. Op mijn gps zie ik dat we bijna terug aan de aankomst zijn, leuk we zijn er bijna, lekker uitbollen, maar de organisatie dacht daar anders over, we moeten nog eerst effe een muurtje op klimmen, dat doet pijn, veel pijn. Maar vanaf dan is het naar beneden.
Aan de aankomst is de rest ook juist aangekomen. Philip had voor de 80 gekozen, maar stond na 40km terug aan de start, dus is hij nogmaals vertrokken voor dezelfde lus, de rest had de 49km gedaan, nog wat ge-apres-bike-d en om 4 uur vertrokken richting Aartselaar. Waar ik om 18u30 thuis ben gekomen met wat kunst en vliegwerk om de files te vermijden.
Statistieken: 66.83 km 1400 hm
Kaartje:

10 kleine negertjes

2008-05-03T18:00:00.009+02:00

Vandaag staat een tochtje op de planning die Steven verleden jaar had gedaan met zijn club, het ging berijdbaarder zijn dan gisteren maar even pittig.
We hadden afgesproken met Philip en Claudia in Esch-sur-Sure, maar aangekomen bleek ten eerste dat ze zich hadden overslapen en op de koop toe kwam Philip tot de ontdekking dat hij zijn schoenen was vergeten, toen waren ze al een uur onderweg... Dus vertrekken we maar zonder Philip op ons tocht en we zouden wel zien hoe en waar we Philip en Claudia gingen oppikken. Dus de eerste negertjes kwamen zelfs niet opdagen...
De start uit Esch-sur-Sure was best pittig, het kleinste verzet kon goed gebruikt worden en dit zal niet de laatste keer zijn. Wat volgt zijn goed bollende brede wegen met af-en-toe een singletrackje tot Dirbach waar we besloten een spaghettieke te eten. Daar besloten Jean-Pol, Peter en Marcel om via de weg binnen te rijden, Marcel moest thuis zijn om 19:00 en de andere verkozen het wat kalmer aan te doen in het licht van de TT morgen in Hobscheid.
Toen waren we dus nog met 4...
Er volgde een klimmetje, singletrackje en een zeer snelle afdaling (68.5 km/h), op het einde van die afdaling lag een goot... Die goot werd fataal voor Maurice zijn velg, een grote deuk erin, een deuk naar buiten en dit met velgremmen is niet doenbaar. Steven toont zich MacGuyver en krijgt de bluts eruit, spijtig genoeg merken we ook op dat de velg gescheurd is. Veiligheidshalve is het best dat Maurice via de weg binnenrijdt, Thierry zal hem vergezellen. We blijven dus met zijn tweeën over: Steven en ik.
We zetten ons tocht voort vanuit kautenbach naar Wiltz, dit stuk draait uit op een berenjacht, eerst een klim op een zuigende ondergrond niet door het vocht maar door de dennennaalden. Dan is de weg versperd over een 200-tal meters door bomen, we moeten een ommetje maken door het bos. Dan zegt de track dat we naar rechts ergens een weggetje moeten volgen, op weg hiernaar toe klimt Steven door een mierenhoop, ik kan hem gelukkig vermijden, maar Steven was ineens snel aan het klimmen.
Een beetje later moeten we over de prikkeldraad en door de beek, maar het is er zo steil dat de enigste optie de fiets effe in de boom te hangen is . Hierna door de wei, waar we achter de prikkeldraad de weg zien, ik wil een paaltje neerleggen om iets gemakkelijker erover te geraken, het volgende paaltje breekt gewoon af... Na al die hindernissen zijn we eindelijk terug op de track en kunnen we even fietsen, maar niet voor lang...
Ineens stopt Steven en zegt hier moeten we naar boven, heeum Steven waar is de weg? En ja hoor als je goed kijkt is daar een singletrackje zigzaggend door het bos naar boven, niet te rijden (maar vorig jaar had Sven van zijn club toch twee haardspeldbochten kunnen rijden: knap). Maar de beloning mag er zijn een afdaling los door het bos, er is een track maar bijna niet te zien de beste manier om naar beneden te gaan is rechtdoor, maar eerst stoppen we even om een kijkje te nemen aan een ravijntje.
Eindelijk aangekomen in Wiltz zegt Steven: het is een klimmetje tot de kerk en daarna moeten we gewoon Wiltz uitrijden, alles was goed totdat we zagen dat dit uitrijden betekent een muur van 60 hoogtemeters overwinnen op amper 600 meter afstand.
Na dit te hebben overwonnen stond er nog 1 klim op het programma met een prachtige zigzag afdaling naar Esch-sur-Sure, het waren ongeveer een 12 bochten schat ik in totaal, zo van die bochten waar je met je voorwiel 90° gedraaid staat ten opzichte van je frame en je achterwiel al remmend moet meekrijgen, in één van die bochten was de druk op mijn voorband zo groot die psssst deed en ik overkop ging zonder al te veel erg. Gelukkig kon ik mijn notubes band terug oppompen (hieruit blijkt toch dat notubes toch ook een nadeel hebben). Toch terug opnieuw geprobeerd de andere bochten te overwinnen, maar ik heb me toch nog 3 keer gewonnen moeten geven :-(
De tocht zat erop, nu nog de pokke slot klim naar Eschdorf en daarna de douche in, voeten onder tafel en een kort apreske.
Alle foto's
Statistieken: 55,8 km 1700 hm 9u17 onderweg waarvan 5u41 rijtijd
Kaartje

Esch-sur-sure *** Tour du Lac

2008-05-02T18:00:00.008+02:00

Vandaag werd een technisch tochtje beloofd met 50% singletracks en af en toe wandelen. Deze belofte is zeker nagekomen! We vertrekken in Esch-sur-Sure en volgen de wandeltocht met als teken een blauw golfje (of blauwe snor afhankelijk van interpretatie).
Een volledige beschrijving van de tocht kan ik niet geven, omdat ik me niet alles kan herinneren door de vele singletracks, wat wel zeker is, het was mooi heel mooi met heel veel singletracks, technische afdalingen en niet-berijdbare beklimmingen waar je amper te voet naar boven geraakt, maar de beloning was meestal dan een mooie afdaling.
Aan de 'Pont de Misere' was het al 16:00, dus besloten we maar om via de weg binnen te rijden, gelukkig wat het vat was voor vele leeg en spijtig genoeg ligt Eschdorf boven en moeten we dus nog 200 hoogtemeters verteren.
Foto's (met GPS aanduiding tegenwoordig)
Statistieken: 42.75 km, 1330 hm 8u08 onderweg
Weer: Wisselvallig, vooral in het begin was het frisjes.

Tellin in de modder

2008-05-01T18:00:00.008+02:00

Het is 1 mei, traditioneel de TT te Tellin, voor mij was dit het begin van 4 dagen biken.
Ik ben vertrokken een beetje voor 9 uur voor de 80km (ik was dus één van de 37 ingeschreven op de lange afstand), de rest van de groep voor de komende dagen vertrok later en gingen een iets kortere afstand doen, zo kwamen we waarschijnlijk elkaar wel tegen op de aprés-bike.
De toer begon in de tegenovergestelde richting als vorig jaar en tot de eerste bevoorrading viel alles goed mee, wel wat modder maar niets te erg. Totdat ik op een modderstrook van spoor wou wisselen, daar deed mijn achterband psssst. Ja alle lucht uit mijn notubes gevulde band, dan maar terug oppompen en klaarblijkelijk hield de band de lucht binnen.
De eerste bevoorrading is typisch voor Tellin: spek met eieren, notenjenever en een goed gevulde tafel. Daar kwam ik ook Elias tegen die een gesmaakte notenjenever opdronk en wijle weg. Effe hebben we samen gereden, maar mijn tempo was duidelijk te traag voor Elias, ik dus terug alleen. Wat ik me dan herinner is modder in de meeste klimmen, in sommige vlakke stukken en afdaling, bijna overal dus...
Aan de tweede bevoorrading nog wat bekend volk gezien: Adri en Elias terug, die stond juist op punt terug te vertrekken. Adri en zijn vrouwelijk medebiker vertrekken ook, ik bleef nog effe achter aan de rijkelijk gevuld bevoorradingstafel.
Wat dan volgt is nogmaals hetzelfde als daarvoor: modder, modder en modder in al zijn varieteiten. Bevoorrading 3 (die met de biertap) kwam vlugger dan verwacht, daar moest ik beslissen: 80 of 60km, ik voelde me nog fris genoeg dus ben ik maar de 80 opgedraaid.
Nog meer van hetzelfde modder... Er zat zelfs een echt klote stuk bij juist voor de laatste bevoorrading waar het amper doorkomen was, daar hebben ik een paar meter moet stappen, volgens mij hadden de organisatie dit kunnen vermijden. Aan BV 3 was ik de 8ste passant, ook effe een klapke gedaan, blijkt dat ze het parcours hadden uitgestippeld in januari voor alle goedkeuringen te krijgen, het had gewoon de afgelopen 2 dagen ongelooflijk veel geregend en dit heeft de problemen veroorzaakt.
Nu was het binnenbollen naar Tellin dacht ik... Na de eerste afdaling vond ik toch dat mijn achterband redelijk plat stond, na controle blijkt dat er een klein scheurtje in de buitenband zit en dat kan die notubes precies niet oplossen. Velglint eruit, binnenband erin en terug weg op naar een vettige asfaltklim in, amai die was niet van de poes, zo van het type: het kleinste verzet en verstand op oneindig... Vanaf dan was het eindelijk binnenbollen.
Aan de bikewash was het kalm, alleen Thierry en Marcel stonden hun bike te kuizen. Nog een beetje apres met een lekker biertje en dan de auto's in richting Eschdorf.

Statistieken: 82,45 km, 1780 hm en 7u18 onderweg waarvan 6u30 rijtijd.
Wat onthouden van deze editie: veeeeel modder, veel rivierdoorsteekjes, heel zwaar, pracht bevoorradingen, veel bos.

Hopelijk is het volgende jaar beter weer.

TT Langdorp van de Goorbikers

2008-04-27T20:15:00.003+02:00

Vandaag om 7 uur wakker door geworden, amai dat deed pijn als je om 2 uur in je bed ligt en wat teveel gedronken hebt... Maar toch wou ik vandaag van het goede weer profiteren, daar ik gisteren al met veel snot me gedwongen had thuis te blijven.
Dus na mijn ontbijt richting Langdorp, een gezellige drukte aan de start en dan maar vertrokken voor de 60 kilometers op mijn gemakske. Wel wat materiaal problemen gehad onderweg, eenmaal ketting tussen spaken en cassette, ineens maar derailleur terug een beetje afgesteld nadat ik eindelijk de ketting er tussenuit had gekregen. De problemen waren nog niet over, als ik kracht zet als ik op mijn 2de kleinste tandwiel van achter, slaagt mijn ketting door. Normaal gezien is dat meestal oude ketting op nieuwe cassette of andersoms, maar dat is niet gebeurd, ben er nog niet volledig uit wat het probleem is.
Maar nu verder aan de eerste bevoorrading kom ik Kris Bertels tegen, na effe een klapke gedaan vertrek ik, ik kom de Kris nog wel terug tegen waarschijnlijk. Het middenstuk loopt vlot, nog wel een aantal serieus gevloekt op die ketting maar ja met zo weer is dat rap vergeten:-)
Aan de tweede bevoorrading kom ik Thierry Parduyns en Maurice tegen, en een beetje later komt de Kris er ook terug aan, met de laconieke opmerking dat hij niet in conditie is... jaja hij vertrekt na mij aan de bevoorrading en haalt mij bij, ik zet mij in zijn wiel en alles begint ineens goed te bollen, Kris krijgt een telefoontje en ik ga voort op zijn tempo, alle dat dacht ik, totdat ik aangekomen was aan de aankomst, een minuutje later kwam de Kris er ook aan.
Het parcours was leuk, de omgeving is daar toch prachtig om te mountainbiken en zekers met zo'n weer. Ik heb me goed geamuseerd, daarna nog wat apresbike en dan naar huis, daar wat aan mijn fiets gesleuteld en hopelijk is het in orde voor donderdag. Dan iets gegeten en eerst een dutje gedaan, want dat was nodig.

TT Langdorp - Goorbikers

Share your bike routes @ Bikely.com

Weekend met 200km op de teller

2008-04-20T19:03:00.003+02:00

Eindelijk eens een beetje goed weer in Belgie. Zaterdag ben ik naar Riemst getrokken voor de Parel van de Voerstreek een organisatie van Hand in hand Vlijtingen. We kregen 11 hellingen voorgeschoteld, sommige voor mij bekend, maar toch veel onbekend een aangename verrassing, alleen spijtig dat ze Halembaye langs de woessie kant gedaan hebben en niet langs de steile kant; anderzijds heb ik hierdoor wel mijn snelheidsrecord in Belgie kunnen verbeteren: 71.2 km/h. Op het uiterste punt van de route verkeerd gereden, een pijltje niet gezien: gevolg ik zat in Eupen. Dan maar terug gereden en het pijltje toch gevonden, een goede 20 minuten verloren. Na de laatste bevoorrading stond nog 30 kilometer op het menu, en spijtig genoeg begon het nu echt te regenen ipv de mieseren :-(
Na een goede 5u30 terug aan de aankomst en 132km op de teller en 1300 hoogtemeters, een geslaagde rit.
Vandaag scheen er een mooi zonnetje, gewacht tot 10u30 om te vertrekken zodat het iets warmer was voor een traditioneel ritje langse de nete, albertkanaal en zo via Boechout terug naar Aartselaar. De eerste 1u40 waren constant tegen de toch redelijke forse wind, daarna heb ik me rustig met de wind naar huis laten voeren.
Dit weekend was ook een mooie test van de conditie en ik ben blij dat de winter- en binnenhuis kilometers toch resultaat hebben opgeleverd, nu alleen de lengte wat opdrijven de komende maand en dan zijn we klaar voor Andalusie en Tirol.

Parel van de Voerstreek:

Parel van de Voerstreek

Share your bike routes @ Bikely.com

Trainingsritje

2008-04-10T20:37:00.003+02:00

Vanmiddag ging ik een broodje halen en ik vond het nogal koud, gelukkig was dit tegen de avond beter en zag ik dat het toch 15 graden was, in plaats van binnen te fietsen heb ik maar besloten om op mijn Nicolai te stappen en een trainingstochtje te doen. Na zijn winteronderhoud van mijn Nicolai was het weeral 3 maanden geleden dat hij nog eens bereden ging worden. Is toch effe aanpassen na 3 maanden op de koersfiets te hebben gezeten, hij lijkt wel in orde alleen versnellingsaparaat achteraan doet af-en-toe raar, precies wat ghostshifting... Achterrem moet ook ontlucht worden, maar is niet dringend.
De trainingstocht zelf was het traditionele tochtje uitgebreid met stukjes van Pieter-Jan wat toch 42 kilometer opgeleverd met een hoog off-road gehalte, en ja Pieter-Jan het afdalingske aan de trapkes in het fort van Borsbeek is te doen.

Tom Boonen Classic

2008-03-29T16:44:00.002+01:00

Vorig weekend heel het weekend binnen gebleven met een lichte griep aanval, heel de week nog moe rondgelopen en niet op de fiets gezeten. De benen waren aan het kriebelen om wat te fietsen, gelukkig ging het vandaag droog blijven had de weerman beloofd.
In Balen organiseerde ze vandaag de Tom Boonen Classic, ik daar heen. Er heerste om 9 uur een gezellige drukte bij de inschrijving. Mij vlug ingeschreven voor de 130km en op weg, al snel bleek dat er veel wind was en niet alleen dat mijn hartslag wou vandaag precies alle hoogterecords verslagen. Het was duidelijk de lichte griep van vorig weekend was nog niet volledig uit het lijf verdwenen. Aan de splitsing van de 90 en 130/150 ging ik richting 130/150, om na 1 kilometer terug te draaien toen ik zag dat ik nog 100km voor de boeg had, dit zou niet wijs zijn hiermee door te gaan...
Dan maar de 90 km gevolgd.
Het parcours zelf ging over rustige landwegen met af en toe een gevaarlijke baanoversteek en geen noemingswaardige hellingen, toch had ik 500 hoogtemeters op het einde van de rit. Moe maar voldaan terug de auto in en naar huis...
Hopelijk begint het weer wat te beteren vanaf nu, het moet vooral droger worden de off-road paadjes liggen er allemaal goed vochtig bij.

Tom Boonen Classic 90km

Share your bike routes @ Bikely.com

Wegritje in provincie Namen

2008-03-10T19:38:00.005+01:00

Zaterdag een leuk tochtje op de koersfiets gedaan na 2 weekends niet op de fiets te hebben gezeten (1 weekend aan het skien, het ander weekend lichte verkoudheid). Ik had nog een gps track liggen die interessant leek, zo iets van een 115km en 1200 hoogtemeters, een perfecte trainingstocht.
Vertrek was in Blanmont een klein dorpje in de buurt van Waver, de tocht ging eerst glooiend zodra ik de Samber over was begonnen de klimmekes, allemaal leuke klimmekes, niet te steil en toch een goede uitdaging. In Namen aangekomen bleek zelfs dat ik de Citadel moest opklimmen, toch ook een leuk klimmetje met mooie uitzichten over Namen, hierna waren de meeste klimmen gedaan buiten nog wat vervelende kuitenbijters, om dan terug glooiend naar de start te gaan, gelukkig nu met een rugwind.
Aangekomen bij de auto gaf de teller 119km en 1350hoogtemeters aan, mijn zaterdag was geslaagd.

Blanmont - Namen - Blanmont

Share your bike routes @ Bikely.com

Suunto to HRM update

2008-02-18T18:43:00.001+01:00

A new version of the software is available. It's again compatible with the new version of SportTracks and includes laptimes.

You can download it here

Den eerste century zit erop

2008-02-18T08:29:00.006+01:00

De 100km barrière (op de koersfiets of mountainbike) is toch altijd iets magisch en zeker in de winter. Gisteren dus 105km op de koersfiets gedaan met 1000 hoogtemeters als resultaat.

Mooie rit onder een stralende zon. Deze tocht begint wel uniek voor een koersfiets traject, een mooi fietspad in de Zutendaalse bossen, daarna via het Albertkanaal richting Voerstreek met een paar serieuze kuitenbijters ertussen om zo via Sint-Gravens Voeren, Sint-Martens Voeren naar de Planck te rijden (het dak van deze tocht), om dan verder via Nederlandse 'bergen' terug te keren naar het Albertkanaal, waar we dan eindigen met de beklimming van de Maastrichtse berg richting Zutendaal, in het begin denkt je, ja berg, wat vals plat, maar de verrassing zit hem in de staart, na 95 kilometers doen deze laatste klimmende meters nog goed pijn. Maar na deze helling is het uitbollen naar de startplaats in Wiemesmeer (Zutendaal).

Zutendaal-Voeren-Zutendaal

Share your bike routes @ Bikely.com

TT Zoenk

2008-02-10T20:08:00.001+01:00

Vandaag was de TT van de Zoenk mannen, al heel veel goed van gehoord, maar feitelijk nog nooit gedaan, maar met zo'n weer als vandaag kunt je moeilijk niet buiten komen.
Ik heb er voor gekozen laat te vertrekken om de drukte voor mij te laten en inderdaad de parking van het leger stond goed vol, en na de inschrijving kwam ik de Phille tegen die mij zei dat er al 2600 man vertrokken was, en er stond nog steeds volk dat moest vertrekken, volgens mij hebben ze kaap van de 3000 gehaald dit jaar.
De tocht zelf, mooi en afwisselend er zat vanalles en nog wat in: singeltrack, brede dreven, stevige klimmekes. Qua moddergehalte viel het al bij al ook mee, je moet niet verwachten dat alles kurkdroog ligt in de winter, maar alles viel goed mee.
En van al die 3000man heb ik geen één moment last gehad, ik weet niet dat het kwam door het late vertrekuur of door de aard van indeling van de verschillende afstanden, maar ik klaag niet.
Na 3u40 stond ik terug voldaan aan de start met 65km en 700hm op de teller, en dit zo vroeg op het jaar, de conditie zit snor.

Dwars door Hageland

2008-02-09T18:36:00.000+01:00

Vandaag was het prachtig weer 15 graden in februari! Ik ben dan ook op mijn koersfiets gaan fietsen in het Hageland, ik had een gps-track gevonden op het internet en die beloofde 80km en 700hm, perfect. Het waren er uiteindelijk maar 73km en 400hm, iets minder dan verwacht, maar de conditie is al beter dan vorig jaar rond deze periode, dus dat zit goed voor dit jaar.
Morgen staat de Zoenk TT op de planning en met dit prachtig weer zal er veel volk zijn, ik ga laat vertrekken en eerst wat uitslapen.

Rondje Antwerpen

2008-02-03T14:16:00.000+01:00

Juist uit de douche van een leuk MTB tochtje rond Antwerpen, in totaal 81km gedaan, waarvan 12 km op en of naar Wilrijk waar ik had afgesproken met Pieter-Jan, Flor, Stefan en Joeri om een toer rond Antwerpen te doen met een groot off-road gehalte onder leiding van Pieter-Jan.
Het off-road gehalte was inderdaad groot tot Lier, we zijn zo langs Mortsel, Wommelgem, Ranst, Kessel in Lier geraakt. De terugweg was grotendeels asfalt, omdat er niet veel alternatief is :-( Maar dan hadden we toch al ongeveer 50 km bijna volledig offroad gereden.
Ik heb wel een totaal van 60 positieve hoogtemeters, wat ongeveer neerkomt op een 30 tal van die kleine nijdige hellingskes, meer is in die omgeving niet te vinden.
Zo heb ik weeral een aantal voor mij onbekende stukjes ontdekt.

Naam blog is veranderd

2008-02-02T18:10:00.000+01:00

Ik heb de naam van de blog veranderd, tijdens mijn trainingstochtje vandaag kreeg ik ineens een ingeving voor een unieke naam voor deze blog: 'Blinking red led', waarom? Omdat ik altijd rondrijd met een klein pinkend ledje achteraan in mijn helm.

Tochtje met de Trans Tirol guys

2008-01-26T15:00:00.000+01:00

Vandaag een kenninsmakingstocht gedaan met de mensen waarmee we dit jaar een Trans-Tirol gaan doen, we hebben gekozen voor het vast parcours van Overijse, achteraf alles van de reis overlopen en ik heb er zin in. Planning: 60km / 2200 hm per dag. Nu nog wat trainen.
Het parcours van Overijse lag er redelijk goed bij, ik had eerlijk gezegd meer modder verwacht, misschien moet ik mijn visie over winter mountainbiken toch maar eens gaan herzien...

Start heropbouw Nicolai

2008-01-20T09:00:00.000+01:00

Gisteren begonnen met de heropbouw van mijn Nicolai Helius CC, in de winter mountainbike ik niet veel en dan is het altijd het moment op mijn Nicolai helemaal te demonteren en grond na te kijken. Meestal vervang ik dan ineens een aantal onderdelen.
Gisteren ben ik eerst en vooral gestart met de kader goed op te kuizen en alle schade te bekijken en te documenteren met foto's.
Al bij al valt de schade mee na 3 jaar en 5700km. Vooral slijtage aan de geanodiseerde laag waar kabels de kader raken en aan de achterdriehoek door de ketting, normale gebruikersslijtage dus, op uitzondering van de bluts in de schuine buis...
Hier zijn de foto te vinden

Suunto Training Manager to HRM beta version available

2008-01-07T17:23:00.000+01:00

The Suunto to HRM convertor program is now available as beta download through this link: http://www.mtbroutes.be/SuuntoHRMSetup.msi You need Microsoft .Net framework 2.0, the installation should provide a link when it detects it's not available.

After the installation you have a icon on your desktop and in your start menu to start the program. (Sorry for this inconvience, for the moment I don't know how to make this user-selectable during setup).

After starting the program your welcomed with this screen:

To get you started you click on "Load data from Suunto Training", the application will ask for a path, point it to the data directory of the Suunto Training Manager (in a standard installation this will be: C:\Program Files\Suunto Training Manager\Data )

After clicking OK and if this program finds the data it will give you the following screen, which represents all your logs in the same folder structure as viewable in Suunto Training Manager.

After expanding the correct nodes, you can then select which entry (entries) you want the program to convert. You only have to specify a valid output directory (type in the textbox at the bottom or use the button with the three dots on the right)

After this click "Convert checked to HRM" and if everything goes fine you will find the HRM files in the above specified directory, they will be named according the startdate/time as Suunto knows it.

These files then can hapily be imported in SportTracks

Hopefully you can enjoy this little utility, any suggestions/remarks/bugs can be reported at blog 'at' lexasoft.com (sorry for not providing a direct link, but it keeps spams away).

Suunto to HRM program

2008-01-03T10:03:00.001+01:00

This post is in English due to the fact that not only Dutch speaking persons are interested in this.
The last days I've been busy with creating a little utility to convert entries from Suunto Training Manager to HRM files. And is rather successful, but I'm still testing it, in a few days you probably can download the beta.

Introductie

2008-01-03T08:38:00.000+01:00

Ik ga ook starten met een blog, we kunnen niet achter blijven. Ik beschouw dit als een mooie aanvulling op mijn website Mtbroutes.be.
Wat kan je zoal verwachten: korte verslagen van TT, marathons, langere verslagen van mijn buitenlandse reizen en andere mountainbike gerelateerde zaken.
De eerste maanden van dit jaar zal het nog een beetje rustig zijn, voor mij is en blijft mountainbiken een zomersport, dus in de winter lig ik vooral stil en doe ik veel trainingen op mijn tacx.