Raid des Hautes Fagnes

Ja hij zit er weeral op, de koningin onder de Belgische marathons. Vorig jaar niet kunnen deelnemen wegens op verlof in Andalusië, maar dit jaar terug van de partij. Ondertussen is de langste afstand weeral gegroeid met 10 kilometer, 115 km dus; dat is een serieuze afstand, meestal houd ik het op 90km, maar ja we ga eens zot doen, twee jaar geleden had ik toch ook de 105 gereden, die 10km zal wel niet uitmaken.

We zullen maar direct met de deur in huis vallen:

Een mooi hoogteprofiel, een 20 tal noemenswaardige helling en voor de verandering had de organisatie die ook zo geteld, dat was in het verleden wel anders. De start wordt gegeven aan de expo, ik zit in de laatste wave en start dus om 9:20, rustig vertrekken is mijn boodschap en ja hoor ik ben direct bij de laatste aan het klimmen; en die eerste klim dat is zo'n vettige lange, steile stukken, breed perfect om het peloton uiteen te gooien. En dat lukt goed de eerste afdaling en daarop volgende klimmen nergens aanschuiven overal kunnen rijden en bijna geen oponthoud in de afdalingen. Op de tweede bovenaan hoor ik ineens achter mij volk, maar ik heb geleerd op het einde van een klim een trap rapper te doen, want anders zit ik toch maar in het wiel tijdens de afdaling, en inderdaad hij kan niet voorbijsteken; in de afdaling raas ik nog een drietal man voorbij en op het eind draaien we de asfalt op en niet veel later beginnen we terug te klimmen. Daar zijn ze terug, een treintje van 5 man die de 90km doen zo te zien aan hun plak, dat verklaart veel, als ik nu beter zou klimmen zou ik die 90km zou winnen dacht ik :-)

Het op en neer blijft zo duren de eerste 20 kilometers, het zijn stevige eerste 20 kilometers dat weet iedereen, ergens rond km 15 komt ineens Kris De Craemer naast mij rijden, juist terug van een Transalp, we kletsen wat, maar op een technisch stuk geraakt hij beter uit de voeten (of wielen) en hij is weg. Aan de eerste bevoorrading staat hij mij op te wachten, we kletsen nog wat verder. Ik vertrek na een klein hapje gegeten te hebben, hij moest eerst nog eten om verder te kunnen, ik zeg: je zult me wel inhalen. En ja hoor op het vals plat stuk asfalt schiet hij mij voorbij, hij had een mooi treintje te pakken. Hij doet maar :-) Ineens is de splitsing 65 en de rest daar, en ik mis een aantal stukken van vroeger valt mij op, maar dat waren meestal serieuze bottlenecks met file als gevolg, dus zoveel te beter. Vanaf deze splitsing weet ik dat de volgende kilometers iets gemakkelijker bollen. Maar dat is allemaal relatief natuurlijk er zit een klim in 272 hoogtemeters over 9,5km, dus echt rust kan je het ook niet noemen.

Op deze extra lus komt er ook redelijk wat modder voor, meer als op het eerste stuk, en modder van alle soorten: lopende, lichte en zo van die bosgrondmodder; in die laatste geraakt je gewoon niet vooruit, hier blijkt nog maar eens dat mijn achterband: Continental Smart Sam 2.25 iets te breed is voor mijn frame modder ophoping die ik dan moet weg doen met een takje... En dan heb je nog speciale modder: modder die je wiel vastpakt en niet loslaat. Verklaring: een grote modderplek over de complete weg, met rechts een modderachtige vluchtstrookje, ik verkies om door de grote modderplek te rijden, dit leek mij de beste oplossing totdat ik ineens overkop ging en op een gratis modderbad werd getrakteerd, amai dat is verschieten. Voorwiel zat ook tot bijna de naaf in de modder, dat was een stevige misrekening en een vuile; van onder tot boven met modder (echt straffe modder want mijn wielershirt is niet proper na twee keer wassen). Gelukkig was er nu geen jokke in de buurt die mij kon uitlachen.

Zo malen we dan verder maar de kilometers af en wat doet nen mens zoal dan: rondkijken, genieten en ineens opmerken dat er precies een spleet is tussen de lager aan de trapas zijde en het frame, toch maar effe stoppen om dit te controleren. En ja hoor een spleet van een goede 2 a 3 mm, ik dacht die lager is er een beetje uitgedraaid geraakt ik zal die er terug indraaien, maar dit lukte niet, dan maar besloten verder te rijden in het gedacht het is toch kapot, maar ik kan nog fietsen ik bekijk de werkelijke schade wel later.
We fietsen verder en ik kom in ineens bekend terrein terug tegen: na een korte technische afdaling sta ik aan de voet van de klim die ze de vorige jaren consequent vergaten te tellen, de klim naar de skipiste van Ovifat; deze keer dalen we echter niet af via de skipiste maar door de bossen, dat is zoeens iets anders. Na deze afdaling is niet ver meer naar Kasteel Reinhardstein, ik zie het al blinken, daar is bevoorrading 5 en een moment om uit te blazen.
Daar aangekomen hoor ik ineens: hey dag Peter; ik herken natuurlijk zoals gewoonlijk de persoon niet, maar hij verklaart zich nader: fietsmakker van Benny Mergaerts we hebben elkaar ooit eens gezien, knap dat hij (Peter Van Doninckx) mij herkent. We praten wat maar hij is er langer dan ik dus hij vertrekt alvast, niet veel later vertrek ik ook om de rest van de klim te rijden, maar eerst nog eens poseren voor de foto; sportograf was weer overduidelijk aanwezig met op verschillende plaatsen camera's, sommige zelfs volledig automatisch, maar ik vind ze deze (keer niet zo sterk

Na deze klim en nog een andere ben ik ineens aan de rivier doorsteek waar ik een paar geleden lelijk overkop ben gegaan, nu maar rustiger aandoen, er staan nu trouwens toeschouwers en fotograaf, niet het moment om een duik te nemen. Hier draaien we rechts af en komt helling 4 eraan, en ik weet wat voor stinkerd dit is... De aanloop loopt ook lichtjes bergop, maar probeer toch wat recupererend te rijden, want ineens moet je dan 330 graden draaien en zie je de muur en het plaatje zegt: x meters, y hoogtemeters, maar het meeste wat opvalt: 20% maximum stijgingspercentage, en daar beginnen ze direct mee, maar dan is het nog niet gedaan er volgen nog zo 3 of 4 van die 20% stukken, maaaar ik rijd ze allemaal en ik kom boven zonder afstappen: yes. Maar niet veel later moeten we al die gewonnen hoogtemeters al direct terug geven in een afdaling, maar ja zo gaat dit nu eenmaal. Op het einde van deze afdaling en voor helling 3 is de laatste bevoorrading, daar zie ik Peter terug. Nu vertrek ik voor hem, eten heb ik al genoeg gedaan, drinken heb ik nog, hij zal me seffens wel bijhalen.

Op klim 3 krijg ik een mentale tik, er stond 11% dacht ik, maar zo voelt dat niet aan; een paar keer moet ik afstappen :-( Maar de afdaling die daar opvolgt is bangelijk gewoon, bijna beneden aangekomen herken ik ze ook, twee jaar geleden deden we deze in de andere richting en was hier file. En daar zijn dan klim 2 en 1, ik verhoog mijn tempo een beetje, ik krijg ook iemand in mijn wiel: Peter. Maar mijn tempo is toch iets te snel om dit vol te houden, dus Peter gaat verder. Als we de asfalt opdraaien weet ik dat het ver gedaan is, maar er zitten nog een paar korte klimmekes in. Ik weet ook dat de afdaling naar Malmedy mooi is en ik wil absoluut niet gestoord worden in die afdaling, dus terug den turbo aan. En inderdaad ik kan door rijden op de afdaling totdat ik weer in een wiel van iemand zit, blijkt dit terug Peter te zijn, afdalen ik doe het graag en het gaat me goed af. Hij dacht ook op dat moment: welke zot met een fully zit nu weer in mijn wiel en heeft dan maar de gas open gedraaid op die korte scherpe klim juist na die afdaling, vorig jaar had hij hier nog een plaats verloren, alhoewel dat allemaal niet belangrijk is als je zo'n marathon als dit rijdt op ons tempo, maar ja een mens is en blijft een competitiebeest...

Moe maar voldaan passeer ik de finish, nog effe klapke met Peter; bikewash, mijn eigen een beetje proper maken voordat ik in mijn auto met licht interieur stap en hop naar huis. Toch weeral content dat ik hem gereden heb, en te voelen aan de benen nu heb ik nog wat overschot, alleen bezorgd over de fiets, maar dit zal een andere post worden.
Statistieken: 114 km, 8u54 onderweg, 2800 hoogtemeters

Ventoux meerdaagse

Eind mei hebben Hans en ik een short-road-bike gedaan op en rond de Ventoux. Het verslag hiervan is te vinden op mijn reisverhalen blog.

Pinksterweekend

De laatste tijd niet veel zin gehad om mijn blog bij te houden, maar ik krijg klachten van mijn lezers... Eerlijk gezegd wist ik niet dat er echt veel mensen mijn verslagen en andere spinsels lazen. Dus terug wat motivatie gevonden om nog eens een verslag te schrijven.
Het pinksterweekend tja, 3 dagen thuis en op pinkstermaandag is er traditioneel de Ardennes Trophy. Ik had mij dit jaar nog eens voorgenomen om hem te rijden, ik denk dat dit ongeveer geleden is van 2005, toen gestart aan de lange afstand, maar binnen gereden wegens compleet leeg, feitelijk had ik nog nooit de volledige afstand gedaan, dit moest dit jaar eens verandering in komen.
Donderdag echter geraakte ik niet uit mijn bed, met veel opofferingen toch uit mijn bed gesleept en naar het werk gegaan, maar heel mijn lijf sputterde tegen, ben na 1 uur terug naar de auto gegaan een uurtje geslapen en terug proberen te gaan werken, maar na 1 uur toch de handdoek in de ring gegooid, naar huis en mij gecrasht in mijn salon. Koorts, geen eetlust, spierpijn, typische griepverschijnselen...
Vrijdag uitgeslapen (na al 18uur de vorige dag geslapen te hebben), en opgestaan met barstende koppijn, de poker afgelast die ik 's avonds normaal organiseerde en mij de dag doorgesleept met hersenloze zaken.
Dan is de mooie zaterdag er, met prachtig weer en ik voel me weer goed; normaal betekent dit dan: biken. Maaaar ik dacht: laat ons eens nog een dag extra rusten en dan twee dagen hard biken, dus een hele dag gelanterfant en van de zon genoten.


Zondag: Eindelijk terug biken, ik had een uitstap gepland naar Mazy voor de chrono aldaar, gezien de afstand en hoogtemeters (65km, 900 hoogtemeters) vond ik het eens tijd om deze te vlammen op mijn manier. Voor mij betekent dit dus op elke klim goed doortrappen (elke klim dus en niet zoals anders meestal op mijn gemak), in de afdalingen vliegen (dat doe ik anders ook) en op de tussenstukken niet vertragen. Ik was maar juist op tijd aan de start, ik stond 30sec klaar voordat de groepstart werd gegeven perfecte timing (hopelijk nergens geflitst). In het begin begon alles met lekker lopende klimmen, niet al te steil en lang. Ik denk dat we ook al direct de 5 kastelen tegenkwamen, veel heb ik er niet van gezien ik was aan het vlammen, eerste bevoorrading overgeslagen, die was er al na 40 minuten, de korte en niet al te steile klimmen bleven komen en ik bleef ze goed verteren, bevoorrading 2 effe gestopt en iets gegeten en zo 'in the zone' tot bevoorrading 3: kilometer 54; nog maar 11 km we zijn er bijna. In deze 16 (! en geen 11 km) volgen nog twee steile klimmen rond Spy om te eindigen met een klim die niet steil is maar niet wilt stoppen totdat we het hoogste punt van de tocht bereiken (195m), maar spijtig genoeg zitten in de afdaling naar Mazy nog drietal korte kuitenbijters, bijna kramp gekregen op één van die puisten (zou de eerste keer geweest zijn tijdens me bike-carriere) waarna we ineens de plaatjes 65km retour zien, ha niet lang meer en inderdaad een paar minuten later sta ik terug aan de start. Moe maar voldaan in een tijd van 3u23:14 tegen een gemiddelde van 20,4. Ikke content, vandaag blijkt echter dat ik niet in de uitslag sta, aaargh nu heb ik eens goed gereden...
Wat me ook opgevallen is: maar 5 euro inschrijving, veel seingevers die mooi het verkeer tegenhouden, vriendelijke organisatie, en de meeste Walen spreken dus goed Nederlands. Toporganisatie volgende jaar terug AAALLLLSS het droog is, anders moet je daar wegblijven.


Maandag dan: Ardennes Trophy. Op voorhand had ik afgesproken met Alain en Jimmy om deze mooie marathon op het gemakje te rijden en te genieten. Vertrek is in het dorp beneden en begint met een asfalt klim richting inschrijving, alles is er zo voor gemaakt dat het volk geleidelijk aan wordt uitgerekt over het parcours, dit lukt aanvankelijk goed tot een van de eerste technische beklimmingen die feitelijk perfect rijdbaar is, maar sommige stappers denken alleen maar aan hun eigen, doordat één van die zeikers dus niet genoeg plaats laat voet aan de grond een ook afstappen (en dat is slecht voor mijn spieren, krampneigingen in kuit, nawee van gisteren); dan moet je afstappen en vloeken en dan kijkt die gast je zo aan met visogen: iedereen stapt toch waarom probeert jij te rijden...
Dan volgt een stuk met vier of vijf rivierdoorsteken, sommige dieper dan je verwacht maar allemaal even nat, al goed dat het lekker weer is (25°C en zon). Vanaf hierna kan ik mij geen exact beeld meer vormen van de tocht (verschrikkelijk geheugen hiervoor), maar ik kan nog wel dit plaatsen:
* mooi
* afwisselde soorten klimmen, goed aangegeven hoelang en hoeveel hoogtemeters
* afwisselde afdalingen waar ik meestal mijn achterstand op Alain en Jimmy kon bij benen of inhalen, één kan ik me nog goed herinneren boven begonnen effe afstand gehouden tot mijn voorganger en dan zag ik dat er feitelijk 1 'goed' pad was, met veel stenen maar het duidelijk spoort en het andere 'spoor' dat ook rijdbaar was (volgens mij natuurlijk) en dit gekozen, tja dat is kicken als je zo enkele mensen voorbij raast op het slechtere pad ook Jimmy voorbij gestoken. Beneden aangekomen zei Jimmy ik dacht wel dat jij het was toen ik iemand mij voorbij kwam :-)
* seingevers, ook genoeg die alles in goede banen leiden
Aan de tweede bevoorrading op kilometer 44 km en we het beest Jimmy maar losgelaten en hem op zijn tempo laten voort rijden, zo gingen Alain en ik verder op ons toeristen tempo, het scenario herhaalde zich gewoon op ons eigen tempo klimmen/afdalen en af-en-toe werd er dan gewacht op elkaar, op dit stuk tot de derde bevoorrading vallen er twee events te noteren op: de afdaling naar de voet van de ruïne van Franchimont; tijdens de hierop volgende klim hebben we effe een lekke voorband van Alain vervangen (in de schaduw!).
Aan de derde bevoorrading hebben we dan effe rust genomen en daarna onze tocht verder gezet, er stonden nog ongeveer 6 hellingen op het programma. Wat me toen wel opviel was dat ik het klimtempo van Alain kon volgen, en inderdaad na 4 klimmen wanneer we aankwamen aan de laatste bevoorrading zei Alain dat hij ging opgeven, zijn maag lag overhoop, last van koppijn en de warmte, waarschijnlijk tekenen van oververhitting. Aan de mannen van de organisatie in mijn beste Frans uitgelegd dat Alain ging opgeven en ze hebben direct gebeld om hem te komen ophalen, knap.
Dus bleef ik nog alleen over met nog twee klimmetjes voor de boeg, zeg maar bergen zo leek het toch. Maar de truc van Hans toegepast: verstand op nul en 2 meters voor je kijken en af-en-toe eens zien wat er nog aankwam en ja hoor dat helpt. De eerste klim achter de kiezen, hierna volgt een mooie afdaling op een oude Romeinse? weg met mooie haarspeldbochten en dan de klim nummer 1: 2,5km 180 hoogtemeters stond er aangegeven dacht ik. Die klim begint in het nat van het naar beneden lopend water (al goed dat dit water niet naar boven loopt:-), redelijk steil maar doenbaar; ik dacht toen nog, amai als dit zo 2,5 km duurt zal dit nog wel effe duren, maar de klim gaat zelfs tot 3 maal toe naar beneden en de laatste kilometer is feitelijk echt niet zo moeilijk meer, want ineens zie ik de gebouwen aan de inschrijving. Nog effe doorbijten en we rijden over de finish in 6u50 en 2300 hoogtemeters achter de kiezen.


Moe maar zeer tevreden kijk ik terug op de twee dagen marathon biken, een echte berggeit ga ik nooit worden, maar de laatste twee jaar ben ik toch gunstig geëvolueerd in mijn klimprestaties. En qua fysiek en recuperatie sta ik waar ik wil staan, nu nog een beetje het lichaam prikjes uitdelen tijdens de volgende weekends en dan naar Italie voor ons Stelvio Natuurpark avontuur.
Teller: 157 km, 3300 hoogtemeters. Voor dit jaar brengt mij dit op 2861km met 24570 hoogtemeters, mooi mooi.
Nu mijn achterste een week rust geven, dat verlangt ernaar :-)

Paasweekend

Het paasweekend is voorbij met ideaal fietsweer (misschien juist iets te fris, maar we klagen niet:-)
Zaterdag laat opgestaan (9 uur is laat voor mij:-), na de pokeravond lag ik pas om twee uur in mijn bed en ik had niet direct iets gepland, tijdens het ontbijt zonk de goesting om te fietsen in mijn sokken (ik had geen schoenen aan), dus maar een dagje thuis blijven en niet fietsen.


Zondag had ik gepland om te gaan mountainbiken in de Kempen, startpunt Postel. Twee jaar geleden had ik eens een tochtje gedaan met Pieter-Jan Guns aldaar van een 70-tal km, ik had de gps-track nog steeds, ingeladen in de gps en wijle weg. Af-en-toe eens moeten fantaseren welk padje het juist was maar niets kon de pret bederven. Het was ook volledig zoals ik verwacht had veel zand, singletrack en bijna geen meter asfalt. Ik heb zelfs nog een alternatief gevonden voor de asfalt naast het Kempisch kanaal, na dit kanaal nog de beste stukjes meegepakt van de vaste route in Dessel en 4u22 stond ik terug aan de auto en met 76,7 km op de teller, maar amper 100 hoogtemeters het is daar ook zo plat als een vijg...
Zondag avond besloot ik om maandag met de koersfiets te gaan rijden, eerst had ik gepland om de Voerstreek te bezoeken, maar het weerbericht voorspelde feitelijk beter weer in het centrum, dus heb ik een gpstrack opgezocht en gevonden: De Parel van het Pajottenland, 134 km, 1300 hm en start in Liedekerke.

Maandag ik dus in de auto met koersfiets achterop richting Liedekerke, het was effe zoeken waar die start nu weer was, maar redelijk gemakkelijk gevonden. Hierna de fiets op ikke vertrokken, maar eerst de gps resetten. Shiiiit, track ook gewist, het was een Active log; doeme doeme doeme. Ik was naar hier gekomen om te fietsen, dus maar improviseren; Eerst zuidelijk gereden, ik kwam gelukkig snel een fietsknoopunt plaatje tegen, ha dacht dat maar volgen zekers, dat begon al goed constant naar boven. In Leerbeek zag ik daar een bergje liggen, effe meepakken en zo was feitelijk de toon gezet voor de rest van de tocht: af-en-toe bordjes volgen, af-en-toe iets interessant opzoeken, zo kwam ik ineens boven op de Bosberg, maar langs de gemakkelijke kant, langs de kasseitjes naar beneden, amai tegen 50/u is dat daveren. Na de Bosberg nog wat zuidelijk en daarna terug richting het westen, in de verte zag ik een grote mast; daar moest ik zijn dacht ik en daar zou ik terugkeren, dat zou ongeveer rond 60km zijn dus mooi in de helft.
Ik bleek dus in Brakel te zijn beland, dus nu richting noordelijk en vooral terug naar het oosten, ineens stond ik (na een paar bergjes natuurlijk) aan de N42, ik dacht nu ik toch dicht bij Geraardsbergen ben, algauw effe de muur meepakken. Boven aangekomen heb ik mij daar effe 15 minuten neergezet en genoten van het zonnetje en het uitzicht, hierna terug richting Bosberg voor de beklimming langs de vettige kant... Ik vind dat dus een verschrikkelijke beklimming, die kasseien en dan 11% steil, maar we moeten er over.
Na de Bosberg richting Ninove en zo terug proberen op het knooppuntennetwerk geraken, gelukkig zit dat redelijk logisch ineen; ik wist dat ik begonnen was bij knooppunt 86, ha daar was de pijl richting knooppunt 89, amai dat ging nog stevig naar boven, en dan kon ik me dat herinneren dat dit inderdaad de eerste klim was, maar het bolde redelijk vlot. En hierna was het rustig binnenbollen, aan de auto zag ik op teller: 118 km, 1200 hoogtemeters; dat is niet veraf van mijn origineel doel, ikke blij dus.
Kaartje:


Hoogteprofiel:


Ik mag weeral blij zijn met dit weekend

Olne-Spa-Olne

Vandaag stond Olne-Spa-Olne op het programma, de eerst mtb marathon in de Ardennen van dit jaar; na de 127 km van gisteren had ik niet al te veel verwacht van een goede tijd neer te zetten, dus rustig op het gemakske gereden.
Maar de eerste afdaling kon ik het toch niet laten, naar beneden knallen, spijtig genoeg vond mijn achterband dat niet zo leuk, een klein sneetje in buitenband, en de anti-lek vloeistof kreeg dat niet snel genoeg gedicht, en de band kwam een beetje los van de velg; nog wat geprobeerd het goed te krijgen, maar uit miserie maar een binnenband gestoken.
15 minuten later terug vertrokken en terug geprobeerd mijn tempo te vinden, alles ging redelijk vlot tot kilometer 30, daar voelde ik toch dat de benen niet super waren, kon ook niet anders :-) Maar toch blijven doorrijden op hetzelfde tempo; ongeveer een gemiddelde van 12km/h om zo op ongeveer 5 uur binnen te zijn. Na de derde bevoorrading begonnen de bovenbenen serieus pijn te doen, en toen kwamen er nog zowaar de steilste stukken, maar ze waren mooi, veel singletrack af-en-toe een streep asfalt en hier en daar een streep modder. Aan de laatste controle nog een Aquarius binnen gekapt en volle moed verder gereden, iedereen rond mij zag af ik incluis... Maar na 4u53 stond ik toch terug aan de start, moe maar voldaan.
Eerst en vooral de bike-wash opgezocht, er zat niet al te veel druk op het water maar ik vond dat niet erg, de andere wassers waren aan het klagen, 'tja liever te weinig druk en wat handenwerk als teveel en je lagers kapot spuiten...
Daarna nog effe rondgekeken of er nog bekend volk was, maar niemand gezien, zo heb ik maar mijn schup afgekuist en de auto opgezocht.
Statistieken: 66 km, 1650 hoogtemeters, 4u53 onderweg. Als ik nu die statistieken bekijk had ik eerlijk gezegd niet zoveel hoogtemeters verwacht hier, ik dacht dat dit er maar een goei 1000 waren, dus ben ik wel blij hoe ik deze tocht heb uitgereden.
Hiermee eindigt de week, teller staat op 305km, 2200 hoogtemeters, nu een rust in lassen van 4 dagen om donderdag terug te trainen.
Parcours:

Zware trainingsweek bijna achter de rug

Deze week had ik een zware trainingsweek gepland, maandag begonnen met 3x3 intervals op de hometrainer, dinsdag een interval training op mijn mtb trainingsparcours, donderdag een wegritje van 56 km en vandaag stond de Hagelandrit op het programma. Een rit van 125km vetrekkend in Turnhout richting Hageland en terug.
Vertrokken om 9u30 de eerste 50 km gingen redelijk recht naar Aarschot waar de eerste bergjes onder de wielen werden geschoven, we bleven daar in heuvelzone tot kilometer 75, waarna we terug reden richting Turnhout.
Op kilometer 60 kreeg ik een goed gevoel, ik werd voorbij gestoken door een groepje die ongeveer 2 km/h sneller rijden, maar 1 km verder kwam ik steeds terug dichter bij de groep, bleek dat het licht naar boven ging en de meeste vielen stil op een hellingske van 4%, ik heb die groep voorbij gevlogen en heb ze heel pas terug gezien aan de volgende bevoorrading wanneer ik juist terug vertrok.
Al bij al zeer tevreden van de conditie, de rit goed verteerd, duidelijk wat kracht bij gewonnen deze winter, nu nog wat kilo's vet verliezen...
Hopelijk valt Olne-Spa-Olne morgen mee na deze centery

Statistieken: 127 km, 5uur 7minuten totaal onderweg, ongeveer 15 minuten stil gestaan, een moving average van rond de 27km/h hiermee kan ik tevreden zijn.

SLR Gear Backpack

I'm surfing the web on the lookout for a serious backpack with the following requirements:

* Can handle a hydration pack (camelbak 3 liters)
* Can contain 1 SLR with attached lens
* Can carry extra clothes and repair stuff
* Be comfortable to wear
* Easy access to camera

In the past I used my camelbak which had a capacity of around 11 liters. So ideally I should find something around this capacity.

The first contender is Quantum of Mountainsmith, really doesn't have the place foreseen for a waterbag, maybe a little small too. Price 115 euro